Quo Vadis?

Καλησπέρα σας, παρατηρώ μετά μεγάλης λύπης (έστω και εάν προσφάτως ενεπλάκη συνειδητά με τα της πολιτικοκοινωνικής σφαίρας) πως υπάρχει ένας θρησκευτικοταυτοτικός διχασμός, τον οποίο θα χαρακτήριζα παιδαριωδώς ανούσιο και ανεδαφικό, εντός του εθνικιστικού και πατριωτικού χώρου της Ελλάδος. 

Εισαγωγική παρέκβαση: Πριν προχωρήσω, στην σύνθεση του εν λόγω κειμένου, θα ήθελα να δηλώσω πως δεν αποσκοπώ, σε καμία των περιπτώσεων, προς την αποδοχή των πιστεύω και των λεγόμενών μου από οιονδήποτε, έχω όμως το δικαίωμα της εκδήλωσής των.

Παρέκβαση δεύτερη: Δεν είναι ποτέ δυνατόν όλοι να είναι γνώστες εις βάθος επί παντός επιστητού (ου πάντα τοις πάσι ρητά), ειδικά σε θρησκευτικά θέματα, τα οποία χαρακτηρίζονται καταρχήν από την προσωπική διάσταση της αλήθειας που καθείς λαμβάνει εξατομικευμένα εξ αυτών. Καμία θρησκεία δεν φέρει άλλη αλήθεια πέραν αυτής που αποκωδικοποιεί ο εκάστοτε πιστός με βάση τον ψυχισμό του (ο καθένας αναζητά την δική του εσώτερη αλήθεια, η εκάστοτε θρησκεία προσφέρει μονάχα τα κλειδιά, όμως ποιές πόρτες θα ξεκλειδώσουν εξαρτάται εξ ημών).

Παρέκβαση τρίτη: Πάντα όταν κάτι ερμηνεύεται από κάποιο υποκείμενο, θα πρέπει να ληφθούν  υπόψη οι προσλαμβάνουσες που συνέχουν στην οικοδόμηση της ιδιοσυστασίας του και επιπροσθέτως, πάντα να έχουμε υπόψη πως, πλείστες των περιπτώσεων, είμαστε έρμαια των προκαταλήψεων και της ακράτητης επιθυμίας της επαλήθευσης των πεποιθήσεών μας.

Παρέκβαση τέταρτη: Ας μην ξεχνάμε την δυναμική των πηγών, εγκυρότητα και αξιοπιστία (τεκμηρίωση, αυθεντία, επικαιρότητα, σκοπός). Στα θρησκευτικά θέματα, δυστυχώς, αυτά τα χαρακτηριστικά των πηγών είναι δύσκολο να επαληθευτούν, λόγω του έντονου φαντασιακού στοιχείου, ενός βέβαια απαραίτητου στοιχείου για την εσώτερη ισορροπία της ψυχής του ανθρώπου. Τώρα, επί των σύγχρονων θρησκειών βρίθουν οι πηγές (έστω και ας μην είναι επαληθεύσιμες), όμως επί των αρχαίων λατρευτικών παραδόσεων και πρακτικών οι πηγές είναι είτε μερικώς ανακτημένες, από τη φθορά του χρόνου (και ερμηνευμένες, πολλάκις, με βάση την σημερινή κοσμοαντίληψη) είτε προέρχονται από γραφές αμύητων, αντιτιθέμενων και μεταγενέστερων προσώπων.

Τελευταία παρέκβαση: Συνάμα και εγώ ομιλώ με βάση την δική που έποψη επί του θέματος.  Έχοντας εισέλθει σε εσώτερους ατραπούς μελέτης επί των εν λόγω θεμάτων, άνω δεκαετίας και πέραν του θρησκευτικού μανδύα, εξετάζοντας και την ψυχολογική και κοινωνική σφραγίδα που επέρχεται μέσω της εκδήλωσής των, για εμένα δεν υπάρχει άλλη αλήθεια (γιατί όταν γνωρίζω = ορίζω) πέραν αυτή της επίτευξης του σκοπού = της ανώτερης Ιδέας της Ψυχής και του Έθνους.

Μετάβαση το κυρίως θέμα: Όντας μεγάλη λάτρης της αρχαιότητας, των αρχαίων θρησκειών και μελετητής των μυστηριακών τελετουργιών, μυστήρια τα οποία θεωρώ ύψιστου σεβασμού (καθώς ενέχουν την Φύση [= Σύμπαν/ Κόσμος] -την Μητέρα όλων των πλασμάτων- εντός και εκτός του όντος του ανθρώπου, σε συμπόρευση με τα πάθη και τα ύψιστα ήθη) θέλω να εκφράσω πως η Ελλάδα δεν είναι είτε Δωδεκαθεϊσμός (παγανισμός, προγονολατρεία, αρχαιολατρία ή όπως θέλετε εκφράστε το) είτε Χριστιανική Ορθόδοξη Πίστη.

Η οντότητα και η ουσία της Ελλάδος είναι η ολιστική εκδήλωση αμφότερων, σε μία αφανή αρμονία, καθώς, στο ιστορικό πέρας των αιώνων, το νεότερο αφομοίωσε το προγενέστερο.

Οι Εθνικοί Θεοί των Ελλήνων, όπου επί της Ολύμπιας βασιλείας τους γράφθηκαν οι χρυσές σελίδες του γένους, είναι οι πρόγονοι του εθνικοπολιτισμικού γενεαλογικού μας δένδρου (ο παππούς και η γιαγιά της οικογένειάς μας) ενώ, η Χριστιανική Ορθόδοξη Πίστη, όπου ενθρόνησε τον Ελληνισμό επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έστεψε νικηφόρα τους σύγχρονους αγώνες των Ελλήνων, καθώς λειτούργησε συγκολλητικά και εμψυχωτικά, σε περιπτώσεις ανείπωτων δεινών, αποτελεί το εξέχων παρόν της ύπαρξής μας (μεταφρασμένο στη μητέρα και στον πατέρα της οικογένειας, αντίστοιχα).

Ο Δίας ήταν σεβάσμιος και οφείλει να συνεχίσει να είναι (όπως παλαιότερα ήταν ο Κρόνος και πολύ παλαιότερα ο Ουρανός, ώσπου ο ένας «γκρέμισε» τον άλλο στην αιώνια πάλη των αλλαγών - αλλαγή θρησκευτικών ταυτοτήτων και είσοδο σταδιακά νεότερων) όπως είναι ο Ιησούς Χριστός και λοιποί Άγιοι της Χριστιανοσύνης.

Βέβαια καμία μετάβαση, σε οτιδήποτε, ποτέ δεν έγινε εν μέσω νηνεμίας και αυτό ας γίνει αποδεκτό αμφοτέρωθεν των αντιτιθέμενων.

Ας παύσει, λοιπόν, αυτός ο επίμεμπτος, ανούσιος και ταυτοτικά επιζήμιος διαχωρισμός των ριζών του γένους των Ελλήνων.

Συμπλέουμε στο διάβα του χρόνου ενέχοντας και τα δύο στοιχεία, ακόμη και εάν κάποιοι τα θεωρούν αντιθετικά, αυτός όμως είναι ο υπαρξιακός εναγκαλισμός του ανέσπερου στοιχείου του Έθνους των Ελλήνων.

Όλοι είμαστε συνθέσεις αντίθετων στοιχείων, που εκδηλώνονται διαμέσου της εναντιοδρομίας της ύπαρξης, που όμως, εάν η ψυχή και ο νους είναι άξιοι ηνίοχοι, τότε δομείται το μεγαλείο της προσωπικότητας του καθενός εξ ημών.

Όπως οι περίοδοι του χρόνου, στην πληρότητά τους, δεν αποτελούνται μόνο από την ημέρα και την νύχτα, αλλά ενέχουν και ενδιάμεσες εκφάνσεις, όπως την μεσημβρία, το δείλι και την αυγή, έτσι και η ιστορία της Ελλάδος ενέχει όλα αυτά τα πολυμορφικά στοιχεία που την καθιστούν πλήρης ουσίας.  

Εν κατακλείδι, οι θρησκείες είναι ταυτοτικά στοιχεία των εθνών, όχι απαραιτήτως καθοριστικά των, και τα έθνη με βαθιά ιστορία οφείλουν τον εναγκαλισμό όλων των στοιχείων που τα διαμόρφωσαν αρχής γενομένης της ύπαρξής τους.

Θα πετύχουμε μόνο όταν οι ναοί των παλαιών Θεών ανοίξουν ξανά, ως τόποι συνήχησης με τις ρίζες μας, σε αρμονία με τις προσευχές, τις εκκλησίες και τα μοναστήρια του Θεού, του Ιησού Χριστού της Παναγίας και των λοιπών Αγίων της σύγχρονης πίστης μας (ο Κεραυνός επί του Σταυρού σε ολότητα).

Την εν λόγω συμπόρευση την απαιτεί η κυοφορούμενη ιστορία του μέλλοντός μας όχι οι προσωπικές πεποιθήσεις μας.

Και με πλήρη επίγνωση της αφετηρίας μας ως Έλληνες, σε καιρούς υπαρξιακής αποσύνθεσης και αξιακού εκφυλισμού, όπου η πολυπολιτισμικότητα αντικαθιστά την ταυτότητα του γένους και η ισλαμοποίηση είναι προ των πυλών της Δύσης, έχοντας στην καρδιά σύσσωμους τους προγόνους και τις διδαχές τους, οφείλουμε, όταν το αποφασίσει ο χρόνος, να αλαλάξουμε με τιτάνιο σθένος και χάρμη «Christus Regnat!».  
 
 

23/02/2026

 

200

Καλησπέρα σας.

Με αφετηρία τις διάφορες συζητήσεις και τοποθετήσεις, περί των φωτογραφιών των διακοσίων της Καισαριανής, τις οποίες και σέβομαι, ασχέτως του εάν διαφωνώ καθέτως, αποφάσισα  να παραθέσω και τη δική μου άποψη, έστω και εάν είναι άνευ σημασίας, στα πλαίσια του διαλόγου, η οποία γνωρίζω εκ των προτέρων πως θα "καταδικαστεί", ποσώς βέβαια με νοιάζει, ομιλώντας γενικότερα.

Στα πλαίσια του πολέμου (που όσο και να διατρανώνονται, εν καιρώ ειρήνης και άρα εκ του ασφαλούς, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ποτέ στην πράξη δεν διασφαλίζονται από κανέναν εμπλεκόμενο, καθώς εισήλθαν -αν και εξ αρχαιοτάτων χρόνων αναπτύχθηκαν κανόνες εμπλοκής- μέσω του Δικαίου του Πολέμου/ Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, για να επιφορτίσουν τις πολεμικές εκδηλώσεις με ένα ηθικό βάρος, το οποίο όμως είναι πέραν του όντος των μαχών) οι εκτελέσεις και οι εκκαθαρίσεις (ασχέτως του ποιος τις ποιεί ή ποιοι θανατώνονται) είναι μέρος της φύσης του πολέμου.

Ο πόλεμος οφείλει να είναι ανηλεής (το έλεος ανήκει μονάχα στο Θεό), ειδάλλως όποιος καταστεί ηττημένος θα εξαλειφθεί (ασχέτως χρονικής εκδήλωσης, είτε πολιτισμικά είτε βιολογικά) και φέρει μαζί του τα εκάστοτε δεινά, που ο άνθρωπος οφείλει να αντέξει. Σε αυτές τις περιπτώσεις η λιποψυχία και η ευσπλαχνία φέρουν απλώς την καταστροφή όσων εκδηλώνουν αυτές τις ψυχολογικές εκφάνσεις.

Τώρα επί του θέματος, τείνει ο κόσμος, στις μέρες μας (ή οι πλείστοι εξ ημών), να απαιτούν έναν σεβασμό και να δικαιώνουν ή να συγχωρούν τους νεκρούς (ανεξαιρέτως την ποιότητά τους και των πράξεών τους), να τους "σαβανώνουν" με μια συμπάθεια και λύπη για το οποιοδήποτε τέλος τους, καθώς ασυνείδητα φέρουν (και όλοι φέρουμε εδώ, ως θνητά όντα) τον φόβο του επερχόμενου προσωπικού τέλους.

Αυτοί οι νεκροί, οι 200 όπως αποκαλούνται, θα ηρωοποιηθούν (καταρχάς μόνο και μόνο επειδή ήτο ξενιστές μιας συγκεκριμένης παρασιτικής πολιτικής ιδεολογίας και κατά δεύτερον γιατί εκτελέστηκαν - εδώ η πράξη της παθητικής εκτέλεσης αποτελεί μέσο συναισθηματικής επικοινωνιακής προβολής συγκεκριμένων πολιτικών σκοπιμοτήτων) από τον τρέχοντα εγχώριο βόρβορο αυτών των συγκεκριμένων ιδεοληψιών (ο οποίος εξ απαλών ονύχων δρα διαβρωτικά για το Έθνος που τον γέννησε και τρέφει).

Δεν θεωρώ, ομιλώντας προσωπικά, πως ο Ε.Α.Μ. - Ε.Λ.Α.Σ. έκανε κανέναν αγώνα ή αντίσταση υπέρ του Έθνους των Ελλήνων. Όσοι έπεσαν μαχόμενοι εξ αυτών (έπεσαν επειδή εκεί τους οδήγησαν οι τοτινές εξελίξεις των καταστάσεων και όχι η θέλησή των να θυσιαστούν για τη γη των προγόνων τους) καλώς έπεσαν, όπως όφειλαν, επειδή γεννήθηκαν Έλληνες, όμως επειδή η ιδεολογία τους ήταν στρεβλή, όπως και το φρόνημά τους, δεν τους οφείλει κανέναν έπαινο ή μνεία η ιστορία της Ελλάδος

Συνακολούθως, για αυτούς που επέλεξαν (έστω και εξ αναγκασμού) να ενταχθούν σε αυτές τις οργανώσεις, καθώς ήταν λιπόψυχοι μέσα στη πείνα και τον οδυρμό για επιβίωση, όπως δικαιολογείται από πολλούς η εισχώρηση ατόμων στους κόλπους των εν λόγω ομάδων, επέλεξαν δηλαδή το "εγώ" και όχι την συλλογική θυσία, επίσης δεν τους ανήκει καμία θέση στην ιστορία του τόπου.

Ως εκ τούτου, οι εν λόγω φωτογραφίας ενέχουν μονάχα ιστορική αξία ως προς τη καταγραφή ενός γεγονότος, όχι επί του εξευγενισμού της ταυτότητας των θανούντων.

Κλείνοντας να προσθέσω πως κανένα έθνος και κράτος δεν βγήκε ισχυρότερο, αρχής γενομένης της ανθρωπότητας, μέσω της συμπόνιας και της ηρωοποίησης αμφιβόλου ποιότητας στοιχείων που, έστω και γεννήματά του, έπρεπε (ή θα έπρεπε) να εξαλειφθούν (ακόμη και από τους ίδιους τους μηχανισμούς του κράτους) για την ορθή πορεία του εκάστοτε έθνους. 

Δεν θα έπρεπε να υπάρχει σήμερα καν, εντός της πολιτικής σκηνής του τόπου, ουδεμία ζέχνουσα ιδεολογία και δράση (όπως και κίβδηλες προσωπικότητες), ανεξαρτήτως ταυτότητας, που παρεκκλίνουν του πολλαπλασιασμού της Εθνικής ισχύος.

Με συγχωρείτε για την ίσως δυσάρεστη τοποθέτησή μου, για κάποιους, αλλά ο εξευγενισμός του θανάτου δεν ανήκει σε όλους, σε κάποιους ανήκει η λήθη.

22/02/2026

 

Πίνακας: Η Μαύρη Πανώλη (Βουβωνική Πανώλη) στη Φλωρεντία, 1348. Luigi Sabatelli (1772 – 1850).

Σχετικά με το συμβάν στην Χίο

Καλησπέρα σας, παραθέτω κάτωθι, την προσωπική μου οπτική σχετικά με το συμβάν που έλαβε χώρα στην Χίο, στις 03 Φεβρουαρίου 2026:

 

Η επιλογή των εν λόγω πρακτικών μετακίνησης και λαθραίας απόβασης σε τρίτα κράτη  ενέχει ρίσκα.

Οι συμμετέχοντες (λαθροδιακινητές και λαθρομετανάστες) στη λαθραία διακίνηση  παίρνουν τα δικά τους ρίσκα και η εκάστοτε χώρα στόχος απόβασης τα δικά της (ουσιαστικά αναφερόμαστε σε μέτρα διασφάλισης εθνικής προστασίας).

Αναφέρομαι στον ρεαλισμό της ύπαρξης και όχι σε δακρύβρεχτα επικοινωνιακά κόλπα για κομματική προβολή και ιδεολογική καθοδήγηση.

Σε αυτό το σημείο ας αναλογιστεί έκαστος από εμάς πως τις όποιες λαθραίες ροές (συνακολούθως ομιλούμε για εκμετάλλευση ανθρώπων) τις υποστηρίζουν τα κράτη εξαγωγής (αποτελώντας πολιτικά μέσα για πρόκληση τρωτοτήτων σε τρίτα κράτη) και φυσικά οι  επονομαζόμενοι αντιρατσιστικοί-αντιφασιστικοί-φεμινιστικοί σύλλογοι, οι ΜΚΟ και λοιποί εμπλεκόμενοι γιατί οι χορηγίες ρέουν αφθόνως.

Εάν όντως όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι «ανθρωπιστές» νοιάζονταν για την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων, αλλά και για την ασφάλεια και ευημερία των συμπολιτών τους, θα απαιτούσαν έλεγχο, μετασχηματισμό και περιορισμό της δράσης των ΜΚΟ, μεγαλύτερη αποτρεπτική δυναμική από τα σχετικά σώματα ασφαλείας των κρατών και ενίσχυση των εν λόγω αναξιοπαθούντων (δεν θα προβώ σε ανάλυση, επί του παρόντος κειμένου, των χαρακτηριστικών και της ιδιοσυγκρασίας των εν λόγω ατόμων) εντός των χωρών τους ή των χωρών προέλευσης.

Ουσιαστικά όμως και δυστυχώς συμβάλλουν στην αύξηση παρόμοιων συμβάντων και στη κλιμάκωση των κρίσεων.

Συνακολούθως και ως αιτιατό παρόμοιων συμβάντων ακολουθεί, από μια μεγάλη μερίδα υποκειμένων, πλήρης ανθελληνοποίηση η οποία  λαμβάνει χώρα με την υποστήριξη:

α. των δημόσιων φορέων που ανέχονται ( ; ) προκλητικές δράσεις, όπως πορείες και εκδηλώσεις αντιεθνικού χαρακτήρα, οι οποίες δρουν διχαστικά επί του σώματος της Ελληνικής κοινωνίας (ουσιαστικά η μη λήψη καμίας αντίδρασης αποτελεί λήψη απόφασης συναινέσεως).

β. της υπάρξεως ανθελληνικών νομικών αντιπροσώπων, οι οποίοι κατευθύνουν, διαμέσου της χειραγώγησης, τα πρόσωπα-συμμετέχοντες που εμπλέκονται ή που θα εμπλακούν σε σχετικές ποινικές διαδικασίες.

γ. των ενημερωτικών μέσων (π.χ. εφημερίδες και ιστοσελίδες) που προβάλλουν, κατά κανόνα ανυπόγραφα (άρα αντιδεοντολογικά), δήθεν στο όνομα της δημοκρατικής και απρόσκοπτης  ενημέρωσης, σωρεία από αντιεθνικές απόψεις και δράσεις ενώ ταυτοχρόνως αποσιωπούν οτιδήποτε ενέχει Εθνική βαρύτητα και Ελληνικό ταυτοτικό πρόσημο.

 

07/02/2026
 

 
(Πίνακας τοπίου, Frederick Judd Waugh 1861 - 1940)

Ίμια 30 χρόνια μετά…

Κρίση των Ιμίων του 1996 (25/12 /1995 – 31/01/1996).

30 χρόνια μετά προσμένω την ανύψωση της Γαλανόλευκης στις νήσους Ίμια!

Ίμια, Ελληνικό κυριαρχικό έδαφος,  που πέραν της ιστορικής μακραίωνης παρουσίας και κυριαρχίας του Έθνους των Ελλήνων επί του εδάφους των νήσων και του ευρύτερου Αιγαίου πελάγους, είναι κατοχυρωμένο de jure, τόσο από το Διεθνές Δίκαιο όσο και από διεθνείς συνθήκες.

Ένα κυριαρχικό Ελληνικό έδαφος επί του οποίου καμία πολιτική ηγεσία, εδώ και 30 χρόνια, δεν έχει την τόλμη να  ανυψώσει το σύμβολο του Έθνους της και του Ανήκειν της! Η τότε πολιτική ηγεσία (με διαμεσολάβηση των Η.Π.Α.), σύνηψε με την Τουρκία την συμφωνία συμπαιγνίας, μειοδοσίας και Εθνικής λοιδορίας «No Ships, No Troops, No Flags»!

Μια συναπόφαση νεκρόδειπνο στην Εθνική θυσία των τιμημένων πεσόντων:  Χριστόδουλου Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκου και Έκτορα Γιαλοψού!

Ουσιαστικά συναποφασίστηκε με την Τουρκία ο περιορισμός της Ελληνικής κυριαρχίας επί Εθνικού εδάφους! Η αυτοκτονική και προδοτική αυτή συναπόφαση, επί εδάφους της μείζονος γεωπολιτικής σημασίας Αιγαίου, συνεπάγεται (εκθετικά και σε συμπλησιασμό με πλείστες άλλες συμφωνίες «φιλίας»), σε βάθος χρόνου, συνεκμετάλλευση, δηλαδή παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και συνδιαχείρηση, δηλαδή παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

 

30 χρόνια μετά ο απολογισμός είναι:

• Μια μακρόχρονη γκριζοποίηση Ελληνικού κυριαρχικού εδάφους συνεπαγόμενη της αναγνώρισης, από τις Ελληνικές πολιτικές ηγεσίες, της Τουρκικής ισχύος.

• Μια κηδεία δημοσίας δαπάνης του τότε δωσίλογου πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Σημίτη (23/06/1936 – 05/01/2025), όπως «δημοσίας δαπάνης» ήταν και είναι η συρρίκνωση της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, έως και σήμερα, στα θέματα που άπτονται των Τουρκικών διενέξεων.

• Μία σημαία που, σύμφωνα με τον τότε ΥΠΕΞ Θεόδωρο Πάγκαλο «να την πάρει ο άνεμος τη σημαία», όπως και μονίμως «παίρνει ο άνεμος» τα των κυριαρχικών Εθνικών δικαιωμάτων.

Εν τέλει, αρχής γενομένης της μεταπολιτεύσεως, η συνείδηση όλων όσων αντιπροσώπευσαν και αντιπροσωπεύουν πολιτικά την Ελλάδα κείται μακράν των Εθνικών συμφερόντων του Έθνους των.

(Εικόνα ελεύθερης χρήσης)

 

25/01/2026

Ιράν

Ευελπιστώ, από τα μαύρα σάβανα του Θεοκρατικού Καθεστώτος, της επονομαζόμενης Ισλαμικής Δημοκρατίας, η Περσία να Στεφτεί ξανά την χαμένη της Αίγλη, και αυτό, θεωρώ πως θα λάβει χώρα, μόνον υπό την επιστροφή του Βασιλέως της στο αξίωμα της διακυβέρνησης του Ιράν.

Καμία μετάβαση δεν είναι εύκολη, ούτε και ανώδυνη, είναι όμως επιτακτική επιφέροντας μια σειρά Γεωπολιτικών ανακατατάξεων, οι οποίες πιθανότατα θα σταθούν υπερ και κάποιον θεμάτων που άπτονται του εδάφους μας. Βρισκόμαστε παγκοσμίως σε μια καμπή κοινωνικοπολιτικών αλλαγών, ανακατατάξεων και μεταβολών ισχύος. Ο σκοπός λοιπόν αγιάζει τα μέσα και αναμένουμε.

ΥΓ.1: Κάποιοι εγχώριοι ερυθρόχρωμοι πολιτικοί καιροσκόποι σιώπησαν επί των γεγονότων, πιθανότατα οι σπόνσορές τους να βρίσκονται σε δυσμένεια.

 ΥΓ.2: Μην ερμηνεύετε, συγχέετε και παραλληλίζετε, ανεξαρτήτως συμβάντος, πολιτικοκοινωνικά γεγονότα αναμεταξύ των. Οι ιστορικοί χρόνοι είναι διαφορετικοί (ακόμη και το πέρας μίας εβδομάδος, σε αυτό το πεδίο, θεωρείται σημαντική χρονική μεταβολή). Το ίδιο ισχύει και για μια πληθώρα παραγόντων, οι οποίοι πρέπει να ληφθούν υπόψην, οπως το γεωγραφικό, ιστορικό, κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο ανάπτυξης, το γλωσσικό παλαίσιο, το πολίτευμα, η θρησκεία και η ιδεολογία, όλα αυτά συγκροτούν την εκάστοτε ιδιοσυστασία του δρώντος ανθρώπινου παράγοντα. Μην κρίνετε εξ ιδίων τα αλλότρια.

Τέλος, γενικότερα ας λάβουμε υπόψιν πως, είναι πολύ δύσκολο, εμείς ως απλοί παρατηρητές, να λάβουμε πλήρη γνώση των γεγονότων καθώς δεν έχουμε πρόσβαση σε καίρια στοιχεία και πληροφορίες, ως επακόλουθο αναπτύσσουμε υποκειμενικές απόψεις που τις πλείστες των περιπτώσεων ενέχουν το προσωπικό μας ηθικοσυναισθηματικό κριτήριο, κριτήριο που στρεβλώνει την ερμηνεία του όντος των γεγονότων και της πολιτικής ουσίας, που δεν είναι άλλο ον από το εκάστοτε συμφέρον, και αυτό είναι το ρεαλιστικώς ορθό.

14/01/2026

Εικόνα, Persian Roundel - The University of Chicago, Highlights from the Collection: Iran.

https://isac.uchicago.edu/collections/highlights/highlights-collection-iran

Ιαχυράς Σαρκός

Παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια μεγάλη ταραχή στον κόσμο ως προς την εφαρμογή ή μη του (παραπειστικού κατά την γνώμη μου) Διεθνούς Δικαίου. Αναρωτιέμαι δε, εάν όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας εγκαταβιώνουν σε κάποιο σπήλαιο  επίπλαστης αθωότητας (παραλληλισμός με το Σπήλαιο του Πλάτωνα - Πολιτεία) και ξάφνου ένα γεγονός τους γκρέμισε βιαίως την συγκεκριμένη εικοτολογική οπτική – απείκασμα του ρέοντος και άναρχου κόσμου.

Από προσωπικής απόψεως θεωρώ, πως χρήζει να γίνει αντιληπτό πως το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εργαλείο διαχείρισης κάποιων (ελάσσονων) ζητημάτων, που άπτονται των σχέσεων αναμεταξύ των κρατών και λοιπών διεθνών υποκειμένων. Αποτελεί ένα πλασματικό όριο – λειτουργεί ως διεθνές ηθικό προκάλυμμα – το οποίο έχει ένα μέσο βαθμό περιορισμού και ελέγχου κάποιον συγκεκριμένων, όπως προαναφέρθηκε, ζητημάτων.

Όσον αφορά δε μείζονες γεωπολιτικούς δρώντες, η επίκληση στο Διεθνές Δίκαιο αποτελεί στρατηγική επίφασης παρά υποχρέωσης.

Όπως έχω αναφέρει, επί του θέματος, στη Διπλωματική* μου:

«[…] Ο κίνδυνος του εύθραυστου της ύπαρξης απαιτεί την προσαρμοστικότητα της διάρθρωσης του συνόλου στην αναγκαιότητα (Ανάγκη [= Αδράστεια] – Ανάγκα και Θεοί πείθονται), ως προς την ενίσχυση της ισχύος και την ανθεκτικότητας. […]

[…] Το συλλογικό ασυνείδητο των δρώντων της γεωπολιτικής σκακιέρας, κρατικών και μη, θα είναι πάντα επιφορτισμένο με τον φόβο του επαπειλούμενου της ύπαρξης και της ισχύος τους, καθώς ο κόσμος δρα ως ένας επαναλαμβανόμενος και παλινδρομικός μηχανισμός εξάπλωσης και εξάλειψης ζωτικών και εδαφικών συμφερόντων.

Στο πως εξελίσσεται, στη διαμόρφωση των παγκόσμιων συσχετισμών, το πολιτικό-κοινωνικό διεθνές σύστημα, θεωρώ δε, πως δεν το χαρακτηρίζει και ούτε υφίσταται κάποια σχετική ωριμότητα ή ανωριμότητα επί της δράσεως των εκάστοτε παραγόντων, αλλά το κατισχύει πλήρως η πολιτική βουλησιαρχία της διαρκούς πάλης για την ανάπτυξη των καταλληλότερων μέσων και χειρισμών που θα επιφέρουν την αποπεράτωση των επιβαλλόμενων, από την εκάστοτε ιστορική περίοδο, εθνικών ζωτικών σκοπών.

Οι σχέσεις στον 21^ο αιώνα, αναμεταξύ των πολυποίκιλων εθνοκρατικών και μη γεωπολιτικών δρώντων, δεν χαρακτηρίζονται από συστημική βαρύτητα, αλλά από υβριδική δυναμική και τα κράτη οφείλουν να αναπτύξουν την υψηλή στρατηγική τους εντός αυτού του υφιστάμενου ασύμμετρου και πολυπαραγοντικού πλαισίου. […]»  

«Η εξέλιξη των πυρηνικών όπλων (The evolution of nuclear weapons)» - Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία – 2025 – Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών, Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών: Αρχαιολογία, Γλωσσολογία, Διεθνείς Σχέσεις – Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών: Διακυβέρνηση Ανάπτυξη και Ασφάλεια στη Μεσόγειο. 

07/01/2026

Πίνακας: «Victory» 1919, Herbert Thomas Dicksee (1862-1942)

Αφθαρσία Urbi et Orbi

Θα ήθελα να παραθέσω έναν προσωπικό συλλογισμό – θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συλλογισμός κατά αναλογία – για ένα κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο το οποίο λαμβάνει χώρα σε ευρεία κλίμακα και το οποίο, εάν συμβεί και εντός των Εθνικών μας συνόρων, η επαναφορά στο status quo ante θα είναι πέραν από επίπονη και μακροχρόνια, αμφίβολη.

Εισαγωγικά, ως μια πρώτη παρέκβαση, την τρέχουσα χρονική περίοδο λαμβάνει χώρα στο Αμερικανικό ηπειρωτικό σύμπλοκο ο προάγγελος αυτού που χαρακτήρισε ο Graham Allison ως Παγίδα του Θουκυδίδη, όμως εμμέσως, διαμέσου του επονομαζόμενου τρίτου πεδίου, όπου η Βενεζουέλα κυριαρχεί ως πληρεξούσιος ανταγωνιστής (επί του Δόγματος Monroe – Αμερικανική επιχείρηση Absolute Resolve – 03/01/2026). Αδιαφιλονίκητα διεφάνη, επί προεδρίας του Donald Trump, η αναγέννηση και εγκαθίδρυση της Αμερικανικής πανκατευθυντικής σκληρής ισχύος, κυρίως δε όσον αφορά την εξωτερική της πολιτική.

Σε αυτό το σημείο, δεύτερη παρέκβαση, ερμήνευσα την μεταφορά του συλληφθέντος προέδρου Nicolás Maduro επί του Αμερικανικού πολεμικού πλοίου USS Iwo Jima ως έναν συμβολικό παραλληλισμό, τόσο στρατηγικής όσο και ψυχολογικής υπεροχής, με την ύψωση της Αμερικανικής σημαίας, τον Φεβρουάριο του 1945, στο όρος Suribachi της Ιαπωνικής νήσου Iwo Jima, όπου και τραβήχθηκε η διάσημη φωτογραφία του Joe Rosenthal.

Μεταβαίνοντας σιγά σιγά στο βασικό μας θέμα, πέραν την παγκόσμιας σκληρής ισχύος που εκπορεύεται εκ του κυρίαρχου δυτικού δρώντος, ήτοι των ΗΠΑ, και όπως θα μπορούσαμε να πούμε, όσον αφορά και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε αντιδιαστολή με αυτήν την ισχύ, στον Δυτικό κόσμο λαμβάνει χώρα μια μεγατάση (megatrend) φυλετικής, θρησκευτικής, πολιτισμικής και ταυτοτικής αλλοίωσης, εκ των έσω, κεκαλυμμένη με την αθωότητα  μιας λυμφατικής ισότητας στον τρέχοντα ιστορικό χρόνο της συμπεριληπτικής φρενίτιδας. Αυτή η μεγατάση υπαρξιακής φθοράς, η οποία διαχέεται σε επίπεδο γεωπολιτικού υπερσυστήματος, γίνεται δε αδιανοήτως ανεκτή, από μια πληθώρα δυτικών πολιτικών εμπλεκομένων, ωσάν απαιτούμενη δοκιμασία καθαρτηρίου ως προς την εξιλέωση, τροφοδοτούμενη από ένα είδος Δυτικού ενοχικού συνδρόμου. 

Εισερχόμενη στο κυρίως θέμα, χωρίς να υπεισέλθω σε ανάλυση του αντικειμενικού σκοπού της πολιτικό-θρησκευτικής δυναμικής του ισλάμ σε τρίτες χώρες ή της γενικότερης θρησκευτικής ερμηνείας της γεωπολιτικής, αναφέρομαι στην ανάμειξη και ανάδειξη αλλόφυλων και αλλόθρησκων δρώντων σε πολιτικά και κοινωνικά αξιώματα. Κυρίαρχα παραδείγματα, επί αυτού, αποτελούν ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Zohran Mamdani (ορκίστηκε στις 01/01/2026, πρώτη θητεία) και ο δήμαρχος του Λονδίνου Sadiq Khan (ορκίστηκε στις 07/05/2024, τρίτη θητεία). Ας μην ξεχνάμε πως τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Βρετανία, πέραν του ότι αποτελούν κρίσιμους πυλώνες της δυτικής αμυντικής και οικονομικής ισχύος, αποτελούν, εκτός των άλλων, και κοιτίδες της δυτικής ήπιας ισχύος. Εν τοις πράγμασι, οι όποιες ετερόκλητες πολιτισμικά και κοινωνικά προσθήκες επί του Δυτικού οικοδομήματος, ιδίως εντός των ΗΠΑ και της Βρετανίας, οι οποίες χαίρουν της υποστηρίξεως του εφαρμοσμένου κομμουνισμού και της αριστεράς, ασκούν δομικές πιέσεις, υπό την μορφή ντόμινο, και στα λοιπά εθνικά κράτη. 

Σε μια εποχή όπου οι γεωγραφικές αποστάσεις εκμηδενίστηκαν υπό την κυρίαρχη μορφή του κυβερνοχώρου, η διαφοροποίηση των εσωτερικών με τα εξωτερικά γεγονότα και ζητήματα είναι ομιχλώδης, όλα διασυνδέονται και αλληλεπικαλύπτονται, ωσάν μία γεωπολιτική κβαντική διεμπλοκή, με την επονομαζόμενη πέμπτη φάλαγγα σε πλήρη ανάπτυξη, στοχεύοντας εις την κανονικοποίηση των εκάστοτε εσωτερικών τρωτοτήτων.

Εν προκειμένω, τρίτη παρέκβαση, θα αναρωτηθεί κάποιος εάν διέγραψαν από την μνήμη τους, οι πολίτες της Νέας Υόρκης, την επαχθή ημέρα της 11^ης Σεπτεμβρίου του 2001. Η απάντηση είναι πως όχι, όμως η τρέχουσα (παγκόσμια) πολιτικό-κοινωνική οικοδόμηση άκμασε (και συνεχίζει) μέσα σε ένα εύρος αποδεκτών απόψεων, οι οποίες βασίστηκαν (και συνεχίζουν) στην βιωσιμότητα των θεωριών της κουλτούρας της «Αφύπνισης» (Woke-ism). Φυσικά οι ΗΠΑ, κυρίως επί προεδρίας του Donald Trump, διαφαίνεται πως ενέχουν την αναγκαία δυναμική ανθεκτικότητας ώστε να ανακάμψουν ταχέως και εσωτερικά, καθώς διαθέτουν ισχυρούς μηχανισμούς απορρόφησης ευπαθειών. Φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλα τα κράτη.

Κλείνοντας και φθάνοντας στο τελικό ζητούμενο - συμπέρασμα, όπως είναι έκδηλο από την ίδια την ευεπίφορη φύση του διεθνούς συστήματος και των δρώντων του, και καθώς η Ελλάδα αποτελεί ένα μικρό κράτος μειωμένης κυριαρχικής ισχύος, οφείλουμε, χωρίς να κωλυόμεθα από πλασματικά επίμεμπτους συναισθηματισμούς,  να διαφυλάξουμε, πρωτίστως, όσο είναι ακόμη καιρός την εθνική μας σύσταση, η οποία συνεπάγεται εσωτερική ισχύ και ασφάλεια, καθώς εάν διαρραγεί η ισορροπία, διαμέσου της κατάλυσης της ταυτοτικής και πολιτισμικής σύστασης, θα εισέλθουμε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή (ορίζοντας γεγονότων). 

05/01/2026

Πίνακας:  Mathieu Le Nain «Allégorie de la Victoire» 1635.