Ιαχυράς Σαρκός

Παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια μεγάλη ταραχή στον κόσμο ως προς την εφαρμογή ή μη του (παραπειστικού κατά την γνώμη μου) Διεθνούς Δικαίου. Αναρωτιέμαι δε, εάν όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας εγκαταβιώνουν σε κάποιο σπήλαιο  επίπλαστης αθωότητας (παραλληλισμός με το Σπήλαιο του Πλάτωνα - Πολιτεία) και ξάφνου ένα γεγονός τους γκρέμισε βιαίως την συγκεκριμένη εικοτολογική οπτική – απείκασμα του ρέοντος και άναρχου κόσμου.

Από προσωπικής απόψεως θεωρώ, πως χρήζει να γίνει αντιληπτό πως το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εργαλείο διαχείρισης κάποιων (ελάσσονων) ζητημάτων, που άπτονται των σχέσεων αναμεταξύ των κρατών και λοιπών διεθνών υποκειμένων. Αποτελεί ένα πλασματικό όριο – λειτουργεί ως διεθνές ηθικό προκάλυμμα – το οποίο έχει ένα μέσο βαθμό περιορισμού και ελέγχου κάποιον συγκεκριμένων, όπως προαναφέρθηκε, ζητημάτων.

Όσον αφορά δε μείζονες γεωπολιτικούς δρώντες, η επίκληση στο Διεθνές Δίκαιο αποτελεί στρατηγική επίφασης παρά υποχρέωσης.

Όπως έχω αναφέρει, επί του θέματος, στη Διπλωματική* μου:

«[…] Ο κίνδυνος του εύθραυστου της ύπαρξης απαιτεί την προσαρμοστικότητα της διάρθρωσης του συνόλου στην αναγκαιότητα (Ανάγκη [= Αδράστεια] – Ανάγκα και Θεοί πείθονται), ως προς την ενίσχυση της ισχύος και την ανθεκτικότητας. […]

[…] Το συλλογικό ασυνείδητο των δρώντων της γεωπολιτικής σκακιέρας, κρατικών και μη, θα είναι πάντα επιφορτισμένο με τον φόβο του επαπειλούμενου της ύπαρξης και της ισχύος τους, καθώς ο κόσμος δρα ως ένας επαναλαμβανόμενος και παλινδρομικός μηχανισμός εξάπλωσης και εξάλειψης ζωτικών και εδαφικών συμφερόντων.

Στο πως εξελίσσεται, στη διαμόρφωση των παγκόσμιων συσχετισμών, το πολιτικό-κοινωνικό διεθνές σύστημα, θεωρώ δε, πως δεν το χαρακτηρίζει και ούτε υφίσταται κάποια σχετική ωριμότητα ή ανωριμότητα επί της δράσεως των εκάστοτε παραγόντων, αλλά το κατισχύει πλήρως η πολιτική βουλησιαρχία της διαρκούς πάλης για την ανάπτυξη των καταλληλότερων μέσων και χειρισμών που θα επιφέρουν την αποπεράτωση των επιβαλλόμενων, από την εκάστοτε ιστορική περίοδο, εθνικών ζωτικών σκοπών.

Οι σχέσεις στον 21^ο αιώνα, αναμεταξύ των πολυποίκιλων εθνοκρατικών και μη γεωπολιτικών δρώντων, δεν χαρακτηρίζονται από συστημική βαρύτητα, αλλά από υβριδική δυναμική και τα κράτη οφείλουν να αναπτύξουν την υψηλή στρατηγική τους εντός αυτού του υφιστάμενου ασύμμετρου και πολυπαραγοντικού πλαισίου. […]»  

«Η εξέλιξη των πυρηνικών όπλων (The evolution of nuclear weapons)» - Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία – 2025 – Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών, Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών: Αρχαιολογία, Γλωσσολογία, Διεθνείς Σχέσεις – Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών: Διακυβέρνηση Ανάπτυξη και Ασφάλεια στη Μεσόγειο. 

07/01/2026

Πίνακας: «Victory» 1919, Herbert Thomas Dicksee (1862-1942)

Αφθαρσία Urbi et Orbi

Θα ήθελα να παραθέσω έναν προσωπικό συλλογισμό – θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συλλογισμός κατά αναλογία – για ένα κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο το οποίο λαμβάνει χώρα σε ευρεία κλίμακα και το οποίο, εάν συμβεί και εντός των Εθνικών μας συνόρων, η επαναφορά στο status quo ante θα είναι πέραν από επίπονη και μακροχρόνια, αμφίβολη.

Εισαγωγικά, ως μια πρώτη παρέκβαση, την τρέχουσα χρονική περίοδο λαμβάνει χώρα στο Αμερικανικό ηπειρωτικό σύμπλοκο ο προάγγελος αυτού που χαρακτήρισε ο Graham Allison ως Παγίδα του Θουκυδίδη, όμως εμμέσως, διαμέσου του επονομαζόμενου τρίτου πεδίου, όπου η Βενεζουέλα κυριαρχεί ως πληρεξούσιος ανταγωνιστής (επί του Δόγματος Monroe – Αμερικανική επιχείρηση Absolute Resolve – 03/01/2026). Αδιαφιλονίκητα διεφάνη, επί προεδρίας του Donald Trump, η αναγέννηση και εγκαθίδρυση της Αμερικανικής πανκατευθυντικής σκληρής ισχύος, κυρίως δε όσον αφορά την εξωτερική της πολιτική.

Σε αυτό το σημείο, δεύτερη παρέκβαση, ερμήνευσα την μεταφορά του συλληφθέντος προέδρου Nicolás Maduro επί του Αμερικανικού πολεμικού πλοίου USS Iwo Jima ως έναν συμβολικό παραλληλισμό, τόσο στρατηγικής όσο και ψυχολογικής υπεροχής, με την ύψωση της Αμερικανικής σημαίας, τον Φεβρουάριο του 1945, στο όρος Suribachi της Ιαπωνικής νήσου Iwo Jima, όπου και τραβήχθηκε η διάσημη φωτογραφία του Joe Rosenthal.

Μεταβαίνοντας σιγά σιγά στο βασικό μας θέμα, πέραν την παγκόσμιας σκληρής ισχύος που εκπορεύεται εκ του κυρίαρχου δυτικού δρώντος, ήτοι των ΗΠΑ, και όπως θα μπορούσαμε να πούμε, όσον αφορά και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε αντιδιαστολή με αυτήν την ισχύ, στον Δυτικό κόσμο λαμβάνει χώρα μια μεγατάση (megatrend) φυλετικής, θρησκευτικής, πολιτισμικής και ταυτοτικής αλλοίωσης, εκ των έσω, κεκαλυμμένη με την αθωότητα  μιας λυμφατικής ισότητας στον τρέχοντα ιστορικό χρόνο της συμπεριληπτικής φρενίτιδας. Αυτή η μεγατάση υπαρξιακής φθοράς, η οποία διαχέεται σε επίπεδο γεωπολιτικού υπερσυστήματος, γίνεται δε αδιανοήτως ανεκτή, από μια πληθώρα δυτικών πολιτικών εμπλεκομένων, ωσάν απαιτούμενη δοκιμασία καθαρτηρίου ως προς την εξιλέωση, τροφοδοτούμενη από ένα είδος Δυτικού ενοχικού συνδρόμου. 

Εισερχόμενη στο κυρίως θέμα, χωρίς να υπεισέλθω σε ανάλυση του αντικειμενικού σκοπού της πολιτικό-θρησκευτικής δυναμικής του ισλάμ σε τρίτες χώρες ή της γενικότερης θρησκευτικής ερμηνείας της γεωπολιτικής, αναφέρομαι στην ανάμειξη και ανάδειξη αλλόφυλων και αλλόθρησκων δρώντων σε πολιτικά και κοινωνικά αξιώματα. Κυρίαρχα παραδείγματα, επί αυτού, αποτελούν ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Zohran Mamdani (ορκίστηκε στις 01/01/2026, πρώτη θητεία) και ο δήμαρχος του Λονδίνου Sadiq Khan (ορκίστηκε στις 07/05/2024, τρίτη θητεία). Ας μην ξεχνάμε πως τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Βρετανία, πέραν του ότι αποτελούν κρίσιμους πυλώνες της δυτικής αμυντικής και οικονομικής ισχύος, αποτελούν, εκτός των άλλων, και κοιτίδες της δυτικής ήπιας ισχύος. Εν τοις πράγμασι, οι όποιες ετερόκλητες πολιτισμικά και κοινωνικά προσθήκες επί του Δυτικού οικοδομήματος, ιδίως εντός των ΗΠΑ και της Βρετανίας, οι οποίες χαίρουν της υποστηρίξεως του εφαρμοσμένου κομμουνισμού και της αριστεράς, ασκούν δομικές πιέσεις, υπό την μορφή ντόμινο, και στα λοιπά εθνικά κράτη. 

Σε μια εποχή όπου οι γεωγραφικές αποστάσεις εκμηδενίστηκαν υπό την κυρίαρχη μορφή του κυβερνοχώρου, η διαφοροποίηση των εσωτερικών με τα εξωτερικά γεγονότα και ζητήματα είναι ομιχλώδης, όλα διασυνδέονται και αλληλεπικαλύπτονται, ωσάν μία γεωπολιτική κβαντική διεμπλοκή, με την επονομαζόμενη πέμπτη φάλαγγα σε πλήρη ανάπτυξη, στοχεύοντας εις την κανονικοποίηση των εκάστοτε εσωτερικών τρωτοτήτων.

Εν προκειμένω, τρίτη παρέκβαση, θα αναρωτηθεί κάποιος εάν διέγραψαν από την μνήμη τους, οι πολίτες της Νέας Υόρκης, την επαχθή ημέρα της 11^ης Σεπτεμβρίου του 2001. Η απάντηση είναι πως όχι, όμως η τρέχουσα (παγκόσμια) πολιτικό-κοινωνική οικοδόμηση άκμασε (και συνεχίζει) μέσα σε ένα εύρος αποδεκτών απόψεων, οι οποίες βασίστηκαν (και συνεχίζουν) στην βιωσιμότητα των θεωριών της κουλτούρας της «Αφύπνισης» (Woke-ism). Φυσικά οι ΗΠΑ, κυρίως επί προεδρίας του Donald Trump, διαφαίνεται πως ενέχουν την αναγκαία δυναμική ανθεκτικότητας ώστε να ανακάμψουν ταχέως και εσωτερικά, καθώς διαθέτουν ισχυρούς μηχανισμούς απορρόφησης ευπαθειών. Φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλα τα κράτη.

Κλείνοντας και φθάνοντας στο τελικό ζητούμενο - συμπέρασμα, όπως είναι έκδηλο από την ίδια την ευεπίφορη φύση του διεθνούς συστήματος και των δρώντων του, και καθώς η Ελλάδα αποτελεί ένα μικρό κράτος μειωμένης κυριαρχικής ισχύος, οφείλουμε, χωρίς να κωλυόμεθα από πλασματικά επίμεμπτους συναισθηματισμούς,  να διαφυλάξουμε, πρωτίστως, όσο είναι ακόμη καιρός την εθνική μας σύσταση, η οποία συνεπάγεται εσωτερική ισχύ και ασφάλεια, καθώς εάν διαρραγεί η ισορροπία, διαμέσου της κατάλυσης της ταυτοτικής και πολιτισμικής σύστασης, θα εισέλθουμε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή (ορίζοντας γεγονότων). 

05/01/2026

Πίνακας:  Mathieu Le Nain «Allégorie de la Victoire» 1635. 

Η παγίδα

Πάνω στο καθημερινό μου σεργιάνι στους δρόμους της πόλης, οι οποίοι έχουν ενδυθεί με εορταστικά λαμπιόνια, εν αναμονή της γεννήσεως του Θεανθρώπου, η ματιά μου έπεσε πάνω σε κάτι παράταιρα «στολίδια», ερυθρμόμαυρης αισθητικής, τα οποία «κοσμούσαν» μια πληθώρα κτηρίων και λοιπών δημόσιων επιφανειών. Συνεπώς, με θρυαλλίδα την εν λόγω παρατήρηση, και εφόσον αφορά δράση εντός και επί του κοινωνικοπολιτικού περιβάλλοντος, συνέταξα κάτωθι τις προσωπικές μου σκέψεις επί του συγκεκριμένου θέματος.

Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Καλαμάτας (υποθέτω και εκάστων πόλεων), ένα ακόμη καίριο ορμητήριο της αποσταθεροποιητικής δράσης ανθελληνικών συλλογικοτήτων, οι οποίες εντάσσονται τόσο στη σφαίρα του Κομμουνισμού όσο και στο ομόλογο φαινόμενο της αφηρημένης εννοιολογικά αριστεράς. Όλη αυτή η κακοφωνία, διερωτώμαι, λαμβάνει χώρα με πλήρη νομιμότητα; Σε διαδικτυακή πηγή αναφέρεται «Τα Εργατικά Κέντρα στην Ελλάδα είναι νομικά ανεξάρτητα σωματεία και δεν επιτρέπεται ρητά, βάσει του καταστατικού τους, να αποτελούν επίσημα παραρτήματα ή όργανα πολιτικών κομμάτων. Η κύρια λειτουργία τους είναι η εκπροσώπηση των εργατικών συμφερόντων, ανεξάρτητα από κομματικές γραμμές». Εάν ναι, τότε το τρέχον νομοθετικό σύστημα παραπαίει. Εάν όχι, τότε δεν λειτουργούν οι θεσμοί. Σε αυτό το σημείο, καθώς de facto υφίσταται το συγκεκριμένο status quo, χρήζει διερεύνησης το κατά πόσο εν τέλει η πραγματική φύση της αμφιλεγόμενης δράσης, των εν λόγω πολιτικών μορφωμάτων, είναι σύννομη με της αρχές της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αδιαλείπτως διατυμπανίζουν κλαυθμυρίζοντας, στις πικετοφορίες τους,  πως είναι υπέρμαχοι. Προσέτι, καρδιά των απανταχού εργατοϋπαλληλικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπως διαφαίνεται εκ καταβολής της σύστασής τους,  είναι να αιμάσσουν την ηθική και υλική ουσία του εργαζομένου με βάση το εκάστοτε πολιτικό συμφέρον.

Όσον αφορά δε τον εν λόγω (αν δεν λανθάνω επί του προκειμένου) ιδιωτικό φορέα (αν και επιτελεί de facto δημόσιο ρόλο, καθώς de jure αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου) του εργατοϋπαλληλικού συνδικαλιστικού κινήματος, διερωτώμαι ανοιχτά καταρχάς, το κατά πόσο είναι θεμιτό να φέρει στην εξωτερική πρόσοψη του κτηρίου που τον στεγάζει, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, από αλλοεθνείς σημαίες μέχρι αφίσες (οι οποίες φέρουν τη σφραγίδα της Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας) που βρίθουν αποδιοργανωτικών εθνικά αφηγημάτων και γνωστικής χειραγώγησης, όπως π.χ. η δημόσια προτροπή σε πογκρόμ πολιτών συγκεκριμένων εθνών. Άραγε τους εν λόγω εμπλεκόμενους δεν τους αγγίζει ο Αντιρατσιστικός Νόμος (Ν. 4285/2014); Και, κατά δεύτερον, διερωτώμαι την ποιότητα κάποιων εκ των φιλοξενούμενων εκδηλώσεών του.

  
Φθάνοντας στην ουσία του εν λόγω κειμένου, στις 13/12 θα φιλοξενηθεί ημερίδα γνωριμίας και καλέσματος, προς προσηλυτισμό νέων μελών, από πολιτική οργάνωση [sic] η οποία, εξ απαλών ονύχων, έχει διέβη τον Ρουβίκωνα της ανομίας, του βανδαλισμού και των καταδρομικών εφόδων σε όσους κρίνει «αντιφρονούντες», με βάση τα κοινωνικοπολιτικά της πιστεύω. Αναφέρομαι φυσικά στην αναρχική οργάνωση «Ρουβίκωνας» η οποία συστήνεται στο κοινό ως «Ο Ρουβίκωνας είναι ένας σχηματισμός μάχης στον κοινωνικό/ταξικό πόλεμο που διεξάγεται κάθε μέρα σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα είτε αυτός ο πόλεμος έχει συνείδηση του εαυτού του είτε όχι. […] Ο Ρουβίκωνας είναι ένας πολιτικός, μαχόμενος αναρχικός σχηματισμός  που η φυσική θέση του είναι στην αιχμή, στην πρώτη γραμμή των μετώπων του κοινωνικού πολέμου και σκοπός του, η ανατροπή της σημερινής τάξης πραγμάτων. Επιδιώκουμε την καταστροφή του κράτους και την αντικατάστασή του ως διαχειριστή των κοινών, από μια ομοσπονδία αυτοδιευθυνόμενων κοινοτήτων βάσης. […]».

Διερωτώμαι, επομένως, το κατά πόσο ομάδες που αναφέρονται ανοιχτά σε ανατροπή του κράτους δικαίου και σε συγκρούσεις, οιασδήποτε φύσεως και συνεπειών, είναι ευπρόσδεκτες να δρουν ανενόχλητα (με την υποστήριξη ιδιωτικών φορέων και συνακολούθως με την ανοχή των δημόσιων φορέων, καθώς η δράση τους αναγγέλλεται σε κοινή θέα) και να αναπτύσσονται περαιτέρω ως πυρήνες τρωτότητας μέσα σε ένα θεσμικό κράτος, όπως η πολύπαθη Ελλάδα.

Διερωτώμαι το κατά πόσο εν τέλει η εφαρμοσμένη δημοκρατία διαφυλάττει τους πολίτες της και τους ίδιους της τους θεσμούς, καθώς και το εάν υπάρχουν εν ενεργεία κρατικές αρχές με αίσθημα καθήκοντος. Κλείνοντας, θα πω πως η σιωπή και η αδράνεια, επί συγκεκριμένων κοινωνικοπολιτικών θεμάτων, όπως αυτό που παρατέθηκε,  υποδηλώνουν είτε απουσία είτε έμμεση συγκατάθεση των αρμόδιων κρατικών αρχών, οι οποίες μεταλλάσσονται κατ’ αυτό τον τρόπο σε Εθνικό ἄχθος ἀρούρης.

ΥΓ:

• Ποια αρμόζει να είναι η αντιμετώπιση όλου αυτού του βόρβορου και της προσοικείοσης του χάους; 

https://www.government.gov.gr/

https://www.minocp.gov.gr/

• Ποια είναι η θέση της αιρετής δημοτικής αρχής επί των όσων συμβαίνουν εντός της πόλεως, πέραν από την τρέχουσα ασχολία της με την ατέρμονη ρημοτομική ανάπλαση και το «κυνήγι» των νεκρών;

https://kalamata.gr/el/

Πίνακας: Loup pris au piege (Λύκος παγιδευμένος σε παγίδα),  Jean-Baptiste Oudry (1686 – 1755), 18^ος αιώνας, Γαλλία.

* Όπως παγιδευμένο βρίσκεται και το Έθνος των Ελλήνων μέσα σε τόσες αποσταθεροποιητικές παγίδες.      

12/12/2025 

⇩

(Αφίσες εντός της πόλεως της Καλαμάτας)

Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη

Θα πρέπει να γίνει ευρέως κατανοητό πως το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, όπως και κάθε μνημείο πεσόντων υπέρ του Έθνους, αποτελεί στην ουσία του μονάχα αυτό για το οποίο ανηγέρθη, δηλαδή αποτελεί ένα χώρο Εθνικής συλλογικής μνήμης, ένα ιεροποιημένο και σεβάσμιο κομμάτι γης, ένα σημείο απόδοσης τιμών σε όλους όσους δώρισαν τη ζωή τους, επώνυμοι και ανώνυμοι, υπέρ των αγώνων του Έθνους. Αποτελεί ένα συμβολικό τόπο ανάπαυσης όλων όσων θυσιάστηκαν υπέρ Πατρίδος από αρχής γενομένης της ιστορίας μας.
 
Ως εκ τούτου, ο χώρος του εν λόγω μνημείου δεν αποτελεί εστία εκδίπλωσης συναισθηματικών παρορμήσεων, διαμαρτυριών και πολιτικών αντιπαραθέσεων. Δεν αποτελεί χώρο έκφρασης οργής και εδραιωμένων, όπως διαφαίνεται έως και σήμερα, βανδαλισμών (από κομματικούς οργίλους ηγήτορες μαζών), οι οποίοι βανδαλισμοί βαφτίζονται φυσικά "λαϊκή απαίτηση" αναλόγως της εκάστοτε συγκυρίας.
 
Κατανοώ πως ένα μνημείο μπορεί να αποτελέσει, μέσω του συμβολισμού του, το ορμητήριο, στον παρόντα χρόνο, για έναν λαϊκό αγώνα και ένα βήμα κοινής φωνής, όμως όταν ο εκάστοτε σκοπός καταπατά την ιερότητα του εκάστοτε μνημείου, καταχράται τη σημασιολογία του και βανδαλίζει επανειλημμένως την εικόνα του, τότε αυτοί που εκδηλώνουν και υποστηρίζουν την οποιαδήποτε διαμαρτυρία θα πρέπει να αναλογιστούν το κατά πόσο σέβονται την συλλογικότητα και την ιστορία του Έθνους τους.
 
Θα πρέπει να μπορέσει ο κόσμος να ξεχωρίσει καταστάσεις και γεγονότα, τόπους, χρόνους και συμβολισμούς.
 
Να κατανοήσει πως η αντικειμενικότητα της έννοιας του Έθνους (όχι του εκάστοτε κυβερνητικού σχηματισμού) υπερβαίνει κάθε υποκειμενικότητα και συναισθηματισμό.
 
  
ΥΓ 1:

Για να μην παρεξηγηθώ, αν και ποσώς με απασχολεί, από όσους αγαπούν την "ελεύθερη" μετάφραση μέσω της παραποίησης νοημάτων και λέξεων, το δυστύχημα-έγκλημα των Τεμπών (2023) (αλλά και μια πληθώρα άλλων κατάπτυστων συμβάντων-εγκλημάτων, όπως π.χ. Μάτι [2018], Marfin Bank [2010] ) αποτελεί ένα Εθνικό άγος, όπου απαιτείται κάθαρση και απονομή δικαιοσύνης εκ των άνωθεν αρχών, τόσο για τη δικαίωση της μνήμης όλων όσων τόσο άδικα χαθήκαν όσο και για τις οικογένειές τους, που κουβαλούν πλέον και δια βίου τον ανείπωτο σταυρό του άδικου χαμού των αγαπημένων τους.

ΥΓ 2:

Το ότι αδιαπραγμάτευτα απαιτείται δικαιοσύνη και καταλογισμός ευθυνών κατά παντός υπευθύνου από το κράτος για το δυστύχημα-έγκλημα των Τεμπών δεν αντιπαραβάλλεται ούτε αντιπαρέρχεται τον εκ των ων ουκ άνευ σεβασμό προς το ιερό Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
 
 

19/10/2025

 (Φωτογραφία από Wikipedia)

Ελευθερία

Σε ένα προγενέστερο χρόνο είχα επιλέξει να διατηρήσω τις σελίδες μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης "κλειστές" (όντας επιφυλακτική επί της στρεβλής βούλησης κάποιων ατόμων) ώστε να μην λαμβάνω επιθετικές αντιδράσεις, επί των απόψεών μου, από αγνώστους ή από άτομα αντίθετης κοσμοθεωρίας.

Με βάση όμως την τρέχουσα παγκόσμια ηθική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση, η οποία ρέπει προς πλήρη αποσύνθεση, όπου ο επιλεκτικός "ανθρωπισμός", από τους φωνασκούντες δικαιωματιστές, "δακρύζει" θεατρινίστικα, μονάχα στους νεκρούς και στα συμβάντα που πληρούν τα κριτήρια του μυθεύματός τους, όπου οι απόψεις υπερ των θεσμών της οικογένειας, της Χριστιανικής πίστης και της πατρίδος στοχοποιούνται και οι άνθρωποι που τις εκφράζουν δολοφονούνται, αποφάσισα την πλήρη δημοσιοποίηση των απόψεών μου καθώς και τη "δημόσια" πρόσβαση, σε όποιον επιθυμεί, επί των προσωπικών μου μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
 

Alea jacta est!

(Ο κύβος ερρίφθει)

11/09/2025

(Με αφορμή την εν ψυχρό δολοφονία του Αμερικανού πατριώτη ακτιβιστή Charles James Kirk στις 10/09/2025)

 

Πτώση

Αναρωτιέμαι καθώς φυλλορροεί ο χρόνος, έφθασε η Δύση στην πολιτικοκοινωνική της εντροπία;

Πόσες «αιματηρές σπίθες» χρειάζονται ώστε να αφυπνιστούν ενεργητικά οι λαοί μας; Να πάψει ολοκληρωτικά η παθητικότητα της θέασης της παρακμής;

Τα πολιτικά μορφώματα, που απομύζησαν και διαστρέβλωσαν το λόγο της δημοκρατικής ιδέας για να παρεισφρήσουν στο όνομά της τον διχασμό της «συμπερίληψης» και της «διαφορετικότητας» καθώς και ο εσωτερικός πνευματικός και ηθικός βόρβορος της κοινωνίας μας, θανατώνουν καθημερινά και συστηματικά την ουσία του έθνους. 

Κάποτε η Ελλάδα γέννησε και μεταλαμπάδευσε τον λόγο του πολιτισμού, σήμερα σύσσωμη η Δύση καλείται να τον διατηρήσει!

 

Sol iterum orietur

(Ο ήλιος θα ανατείλει ξανά)

11/09/2025 

Πίνακας: Thomas Cole, Destruction, 1836 - The Course of Empire

 

Πυξίδα

Πιστεύω πως νομοτελειακά πυξίδα του κράτους αποτελεί μονάχα το έθνος που το δημιούργησε. 

Η ποιότητα του έθνους (λαός) είναι η μήτρα του πολιτισμού που το χαρακτηρίζει, η ζωοδότρια (ιχώρ) δύναμη του κράτους. Από τη φύση τους τα κράτη οφείλουν να εξυπηρετούν πρωτίστως τις ανάγκες του λαού τους και να σφυρηλατούν, μεγιστοποιώντας την ισχύ και την επιρροή τους, την ανθεκτικότητα του έθνους τους. Εάν τα κράτη παρεκκλίνουν από αυτό τον σκοπό η φθίνουσα ισχύ τους θα επιφέρει, εν καιρώ, τον αφανισμό τους και την αντικατάσταση του έθνους τους.

Το μέλλον ανήκει στα έθνη και όχι στο παγκοσμιοποιημένο, ψευτοσυμπεριληπτικό, εκφυλισμένο και σαθρό κοινωνικό-πολιτικό πρότυπο που βυσσοδομεί έως σήμερα μέσω του πολιτιστικού μαρξισμού.

Διαφάνηκε πως τόσο οι θεσμοί όσο και τα συστήματα που οικοδομήθηκαν, εντός της Ευρώπης αλλά και παγκοσμίως, μετά το πέρας του Β' ΠΠ απέτυχαν στη πράξη, διαβρώνοντας εν τέλη τις ταυτότητες, τα ήθη και τις αξίες των λαών, οδηγώντας συν τω χρόνω τα κράτη σε υπαρξιακή και κυριαρχική εντροπία.

Σήμερα στην Δύση απαιτείται ανέγερση των πυλώνων της εθνικότητας, της φυλής και της Χριστιανικής θρησκείας σε σύμπλευση πάντα με το Αρχαιοελληνικό και Ρωμαϊκό ιδεώδες.

Εντός Ελλάδος, εν συνεχεία των άνωθεν, απαιτείται αναδιαμόρφωση της παιδείας και των συνειδησιακών προτύπων, ενίσχυση όλων των μέσων που συναποτελούν και συνδιαμορφώνουν τον τομέα της Εθνικής Άμυνας, ταυτοχρόνως με την ανάπτυξη της κουλτούρας του "πολίτη-οπλίτη".

Απαιτείται η αδιαπραγμάτευτη ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων = απροσπελασιμότητα και έγκυρη αναγνώριση δυνητικών φορέων εσωτερικής κρίσης.

Οποιαδήποτε ενέργεια ελάσσονος σημασίας και δυναμικής θα επιφέρει πολύμορφες, αλληλοεξαρτημένες και αλληλοενισχυόμενες κρίσεις, εντός και εκτός συνόρων, καθώς θα φθίνει εκθετικά η ουσία, η δομή και άρα η ισχύς του (εκάστοτε) έθνους.

17/08/2025