Στην αναζήτηση της μητρικής αρχής
των εσώτερων πάντων, όλοι απόντες ή εγκληματικά παρόντες.
Κάποιοι άνθρωποι δεν κουβαλούν
απλά τον δικό τους Σταυρό, αλλά με το πέρας του χρόνου ο ίδιος ο Σταυρός
μετουσιώνεται στα οστά της στήριξής τους, τους βαστά ο ίδιος ο πόνος οδεύοντας προς
την εκπλήρωση του πεπρωμένου, ποιο είναι όμως
αυτό κανείς δεν ξέρει, ακόμη και ο Θεός το ξέχασε.
Ο πόνος σε ατσαλώνει, σε
σφυρηλατεί επάνω στο αμόνι των λάθος συναναστροφών και των δεσμών που δεν
κόπηκαν, καθώς είτε ήσουν απαίδευτος στην αναγνώριση των σημείων είτε απλά ένας
άνοος αιθεροβάμων επί της ουσίας των ανθρώπων (ακόμη και των εξ αίματος). Όλοι
πλήθη ψυχρά μυωπικά.
Μετά το πέρας της διαδικασίας,
δεν θα είσαι πια ο ίδιος, η έκδυση θα αναδείξει έναν άλλο εαυτό, αυτόν που
όφειλες να είσαι τόσα χρόνια για να σε προστατεύσεις, όμως ωσάν ανόητος δεν
είχες γνώση. Αυτός ο νέος εαυτός δεν θα γίνει αρεστός από την «φωλιά» της έως
πρότινος ψυχικής σου κατάκλισης, μα ποιος θα σε κρίνει; Ακόμη και η οικουμένη
οφείλει να σιωπάσει, απούσα ως ήτο τόσα χρόνια, παρόλο που έφερε γνώση,
σύρθηκες εν ζωή χίλιες φορές στην Κόλαση και τώρα δικαιωματικά σου ανήκει.
No comments:
Post a Comment