Περί Εσώτερων

☞ 21/03/2026

Κάποτε αγαπούσα πολύ την ποίηση, βιβλιοφάγος αλλά και δημιουργός, από το 2003 έως το (πρώτο τέλος μου) 2022.

Δεξιά βλέπετε και το «αφορισμένο», πλέον εξ εμού, πόνημα «Ατέλειες Νοημοσύνης, Εκδορές Ποίησης» από τις Εκδόσεις Όστρια, το οποίο κάπου εκεί έξω κυκλοφορεί ακόμη.

Κάθε έργο που γεννάται και μορφοποιείται στην ύλη, ανήκει στη κρίση του εκάστοτε αποδέκτη, είναι απαλλαγμένο από τον δημιουργό του και αυτούσιο, ακόμη και εάν «αποξενώθηκε» από την πηγή συνεχίζει να υπάρχει ως πεπερασμένη έκφραση αυτής.

Στο πρώτο μου τέλος κατέστρεψα όλα τα ποιητικά χειρόγραφα και εικαστικά μου έργα, πολλές φορές η ψυχή υποφέρει μέσα στην σαρκική της φυλακή και αναγεννάται μέσω της αυτοκαταστροφής των εκδηλώσεων που την εξέφρασαν, όμως η ταυτότητα εν τέλει μένει, κανείς δεν απαλλάσσεται από το είναι του (ο κόσμος δεν δύναται να αντιληφθεί).

Το επερχόμενο διάστημα, πιθανότατα, να δημοσιεύσω εδώ κάποια από τα εν λόγω ποιήματα.

☞ 23/02/2026

Πόσο δυσβάσταχτο να έχει ένας άνθρωπος μια ιστορία, χαίνουσα πληγή, που να μην μπορεί να εξομολογηθεί πουθενά … μόνος να πορεύεται δίχως στοργής απάγκιο, με ελπίδα πλάνη, στην αναζήτηση της πιθανότητας υπάρξεως αιώνιας αγάπης και εν ζωή γαλήνης.

Στην αναζήτηση της μητρικής αρχής των εσώτερων πάντων, όλοι απόντες ή εγκληματικά παρόντες.

Κάποιοι άνθρωποι δεν κουβαλούν απλά τον δικό τους Σταυρό, αλλά με το πέρας του χρόνου ο ίδιος ο Σταυρός μετουσιώνεται στα οστά της στήριξής τους, τους βαστά ο ίδιος ο πόνος οδεύοντας προς την εκπλήρωση του πεπρωμένου, ποιο είναι όμως  αυτό κανείς δεν ξέρει, ακόμη και ο Θεός το ξέχασε.

Ο πόνος σε ατσαλώνει, σε σφυρηλατεί επάνω στο αμόνι των λάθος συναναστροφών και των δεσμών που δεν κόπηκαν, καθώς είτε ήσουν απαίδευτος στην αναγνώριση των σημείων είτε απλά ένας άνοος αιθεροβάμων επί της ουσίας των ανθρώπων (ακόμη και των εξ αίματος). Όλοι πλήθη ψυχρά μυωπικά.

Μετά το πέρας της διαδικασίας, δεν θα είσαι πια ο ίδιος, η έκδυση θα αναδείξει έναν άλλο εαυτό, αυτόν που όφειλες να είσαι τόσα χρόνια για να σε προστατεύσεις, όμως ωσάν ανόητος δεν είχες γνώση. Αυτός ο νέος εαυτός δεν θα γίνει αρεστός από την «φωλιά» της έως πρότινος ψυχικής σου κατάκλισης, μα ποιος θα σε κρίνει; Ακόμη και η οικουμένη οφείλει να σιωπάσει, απούσα ως ήτο τόσα χρόνια, παρόλο που έφερε γνώση, σύρθηκες εν ζωή χίλιες φορές στην Κόλαση και τώρα δικαιωματικά σου ανήκει.