200

Καλησπέρα σας.

Με αφετηρία τις διάφορες συζητήσεις και τοποθετήσεις, περί των φωτογραφιών των διακοσίων της Καισαριανής, τις οποίες και σέβομαι, ασχέτως του εάν διαφωνώ καθέτως, αποφάσισα  να παραθέσω και τη δική μου άποψη, έστω και εάν είναι άνευ σημασίας, στα πλαίσια του διαλόγου, η οποία γνωρίζω εκ των προτέρων πως θα "καταδικαστεί", ποσώς βέβαια με νοιάζει, ομιλώντας γενικότερα.

Στα πλαίσια του πολέμου (που όσο και να διατρανώνονται, εν καιρώ ειρήνης και άρα εκ του ασφαλούς, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ποτέ στην πράξη δεν διασφαλίζονται από κανέναν εμπλεκόμενο, καθώς εισήλθαν -αν και εξ αρχαιοτάτων χρόνων αναπτύχθηκαν κανόνες εμπλοκής- μέσω του Δικαίου του Πολέμου/ Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, για να επιφορτίσουν τις πολεμικές εκδηλώσεις με ένα ηθικό βάρος, το οποίο όμως είναι πέραν του όντος των μαχών) οι εκτελέσεις και οι εκκαθαρίσεις (ασχέτως του ποιος τις ποιεί ή ποιοι θανατώνονται) είναι μέρος της φύσης του πολέμου.

Ο πόλεμος οφείλει να είναι ανηλεής (το έλεος ανήκει μονάχα στο Θεό), ειδάλλως όποιος καταστεί ηττημένος θα εξαλειφθεί (ασχέτως χρονικής εκδήλωσης, είτε πολιτισμικά είτε βιολογικά) και φέρει μαζί του τα εκάστοτε δεινά, που ο άνθρωπος οφείλει να αντέξει. Σε αυτές τις περιπτώσεις η λιποψυχία και η ευσπλαχνία φέρουν απλώς την καταστροφή όσων εκδηλώνουν αυτές τις ψυχολογικές εκφάνσεις.

Τώρα επί του θέματος, τείνει ο κόσμος, στις μέρες μας (ή οι πλείστοι εξ ημών), να απαιτούν έναν σεβασμό και να δικαιώνουν ή να συγχωρούν τους νεκρούς (ανεξαιρέτως την ποιότητά τους και των πράξεών τους), να τους "σαβανώνουν" με μια συμπάθεια και λύπη για το οποιοδήποτε τέλος τους, καθώς ασυνείδητα φέρουν (και όλοι φέρουμε εδώ, ως θνητά όντα) τον φόβο του επερχόμενου προσωπικού τέλους.

Αυτοί οι νεκροί, οι 200 όπως αποκαλούνται, θα ηρωοποιηθούν (καταρχάς μόνο και μόνο επειδή ήτο ξενιστές μιας συγκεκριμένης παρασιτικής πολιτικής ιδεολογίας και κατά δεύτερον γιατί εκτελέστηκαν - εδώ η πράξη της παθητικής εκτέλεσης αποτελεί μέσο συναισθηματικής επικοινωνιακής προβολής συγκεκριμένων πολιτικών σκοπιμοτήτων) από τον τρέχοντα εγχώριο βόρβορο αυτών των συγκεκριμένων ιδεοληψιών (ο οποίος εξ απαλών ονύχων δρα διαβρωτικά για το Έθνος που τον γέννησε και τρέφει).

Δεν θεωρώ, ομιλώντας προσωπικά, πως ο Ε.Α.Μ. - Ε.Λ.Α.Σ. έκανε κανέναν αγώνα ή αντίσταση υπέρ του Έθνους των Ελλήνων. Όσοι έπεσαν μαχόμενοι εξ αυτών (έπεσαν επειδή εκεί τους οδήγησαν οι τοτινές εξελίξεις των καταστάσεων και όχι η θέλησή των να θυσιαστούν για τη γη των προγόνων τους) καλώς έπεσαν, όπως όφειλαν, επειδή γεννήθηκαν Έλληνες, όμως επειδή η ιδεολογία τους ήταν στρεβλή, όπως και το φρόνημά τους, δεν τους οφείλει κανέναν έπαινο ή μνεία η ιστορία της Ελλάδος

Συνακολούθως, για αυτούς που επέλεξαν (έστω και εξ αναγκασμού) να ενταχθούν σε αυτές τις οργανώσεις, καθώς ήταν λιπόψυχοι μέσα στη πείνα και τον οδυρμό για επιβίωση, όπως δικαιολογείται από πολλούς η εισχώρηση ατόμων στους κόλπους των εν λόγω ομάδων, επέλεξαν δηλαδή το "εγώ" και όχι την συλλογική θυσία, επίσης δεν τους ανήκει καμία θέση στην ιστορία του τόπου.

Ως εκ τούτου, οι εν λόγω φωτογραφίας ενέχουν μονάχα ιστορική αξία ως προς τη καταγραφή ενός γεγονότος, όχι επί του εξευγενισμού της ταυτότητας των θανούντων.

Κλείνοντας να προσθέσω πως κανένα έθνος και κράτος δεν βγήκε ισχυρότερο, αρχής γενομένης της ανθρωπότητας, μέσω της συμπόνιας και της ηρωοποίησης αμφιβόλου ποιότητας στοιχείων που, έστω και γεννήματά του, έπρεπε (ή θα έπρεπε) να εξαλειφθούν (ακόμη και από τους ίδιους τους μηχανισμούς του κράτους) για την ορθή πορεία του εκάστοτε έθνους. 

Δεν θα έπρεπε να υπάρχει σήμερα καν, εντός της πολιτικής σκηνής του τόπου, ουδεμία ζέχνουσα ιδεολογία και δράση (όπως και κίβδηλες προσωπικότητες), ανεξαρτήτως ταυτότητας, που παρεκκλίνουν του πολλαπλασιασμού της Εθνικής ισχύος.

Με συγχωρείτε για την ίσως δυσάρεστη τοποθέτησή μου, για κάποιους, αλλά ο εξευγενισμός του θανάτου δεν ανήκει σε όλους, σε κάποιους ανήκει η λήθη.

22/02/2026

 

Πίνακας: Η Μαύρη Πανώλη (Βουβωνική Πανώλη) στη Φλωρεντία, 1348. Luigi Sabatelli (1772 – 1850).