Πάνω
στο καθημερινό μου σεργιάνι στους δρόμους της πόλης, οι οποίοι έχουν ενδυθεί με
εορταστικά λαμπιόνια, εν αναμονή της γεννήσεως του Θεανθρώπου, η ματιά μου
έπεσε πάνω σε κάτι παράταιρα «στολίδια», ερυθρμόμαυρης αισθητικής, τα οποία
«κοσμούσαν» μια πληθώρα κτηρίων και λοιπών δημόσιων επιφανειών. Συνεπώς, με
θρυαλλίδα την εν λόγω παρατήρηση, και εφόσον αφορά δράση εντός και επί του
κοινωνικοπολιτικού περιβάλλοντος, συνέταξα κάτωθι τις προσωπικές μου σκέψεις
επί του συγκεκριμένου θέματος.
Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Καλαμάτας (υποθέτω και εκάστων πόλεων), ένα ακόμη καίριο ορμητήριο της αποσταθεροποιητικής δράσης ανθελληνικών συλλογικοτήτων, οι οποίες εντάσσονται τόσο στη σφαίρα του Κομμουνισμού όσο και στο ομόλογο φαινόμενο της αφηρημένης εννοιολογικά αριστεράς. Όλη αυτή η κακοφωνία, διερωτώμαι, λαμβάνει χώρα με πλήρη νομιμότητα; Σε διαδικτυακή πηγή αναφέρεται «Τα Εργατικά Κέντρα στην Ελλάδα είναι νομικά ανεξάρτητα σωματεία και δεν επιτρέπεται ρητά, βάσει του καταστατικού τους, να αποτελούν επίσημα παραρτήματα ή όργανα πολιτικών κομμάτων. Η κύρια λειτουργία τους είναι η εκπροσώπηση των εργατικών συμφερόντων, ανεξάρτητα από κομματικές γραμμές». Εάν ναι, τότε το τρέχον νομοθετικό σύστημα παραπαίει. Εάν όχι, τότε δεν λειτουργούν οι θεσμοί. Σε αυτό το σημείο, καθώς de facto υφίσταται το συγκεκριμένο status quo, χρήζει διερεύνησης το κατά πόσο εν τέλει η πραγματική φύση της αμφιλεγόμενης δράσης, των εν λόγω πολιτικών μορφωμάτων, είναι σύννομη με της αρχές της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αδιαλείπτως διατυμπανίζουν κλαυθμυρίζοντας, στις πικετοφορίες τους, πως είναι υπέρμαχοι. Προσέτι, καρδιά των απανταχού εργατοϋπαλληλικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπως διαφαίνεται εκ καταβολής της σύστασής τους, είναι να αιμάσσουν την ηθική και υλική ουσία του εργαζομένου με βάση το εκάστοτε πολιτικό συμφέρον.
Όσον αφορά δε τον εν λόγω (αν δεν λανθάνω επί του προκειμένου) ιδιωτικό φορέα (αν και επιτελεί de facto δημόσιο ρόλο, καθώς de jure αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου) του εργατοϋπαλληλικού συνδικαλιστικού κινήματος, διερωτώμαι ανοιχτά καταρχάς, το κατά πόσο είναι θεμιτό να φέρει στην εξωτερική πρόσοψη του κτηρίου που τον στεγάζει, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, από αλλοεθνείς σημαίες μέχρι αφίσες (οι οποίες φέρουν τη σφραγίδα της Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας) που βρίθουν αποδιοργανωτικών εθνικά αφηγημάτων και γνωστικής χειραγώγησης, όπως π.χ. η δημόσια προτροπή σε πογκρόμ πολιτών συγκεκριμένων εθνών. Άραγε τους εν λόγω εμπλεκόμενους δεν τους αγγίζει ο Αντιρατσιστικός Νόμος (Ν. 4285/2014); Και, κατά δεύτερον, διερωτώμαι την ποιότητα κάποιων εκ των φιλοξενούμενων εκδηλώσεών του.
Φθάνοντας στην ουσία του εν λόγω κειμένου, στις 13/12 θα φιλοξενηθεί ημερίδα γνωριμίας και καλέσματος, προς προσηλυτισμό νέων μελών, από πολιτική οργάνωση [sic] η οποία, εξ απαλών ονύχων, έχει διέβη τον Ρουβίκωνα της ανομίας, του βανδαλισμού και των καταδρομικών εφόδων σε όσους κρίνει «αντιφρονούντες», με βάση τα κοινωνικοπολιτικά της πιστεύω. Αναφέρομαι φυσικά στην αναρχική οργάνωση «Ρουβίκωνας» η οποία συστήνεται στο κοινό ως «Ο Ρουβίκωνας είναι ένας σχηματισμός μάχης στον κοινωνικό/ταξικό πόλεμο που διεξάγεται κάθε μέρα σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα είτε αυτός ο πόλεμος έχει συνείδηση του εαυτού του είτε όχι. […] Ο Ρουβίκωνας είναι ένας πολιτικός, μαχόμενος αναρχικός σχηματισμός που η φυσική θέση του είναι στην αιχμή, στην πρώτη γραμμή των μετώπων του κοινωνικού πολέμου και σκοπός του, η ανατροπή της σημερινής τάξης πραγμάτων. Επιδιώκουμε την καταστροφή του κράτους και την αντικατάστασή του ως διαχειριστή των κοινών, από μια ομοσπονδία αυτοδιευθυνόμενων κοινοτήτων βάσης. […]».
Διερωτώμαι, επομένως, το κατά πόσο ομάδες που αναφέρονται ανοιχτά σε ανατροπή του κράτους δικαίου και σε συγκρούσεις, οιασδήποτε φύσεως και συνεπειών, είναι ευπρόσδεκτες να δρουν ανενόχλητα (με την υποστήριξη ιδιωτικών φορέων και συνακολούθως με την ανοχή των δημόσιων φορέων, καθώς η δράση τους αναγγέλλεται σε κοινή θέα) και να αναπτύσσονται περαιτέρω ως πυρήνες τρωτότητας μέσα σε ένα θεσμικό κράτος, όπως η πολύπαθη Ελλάδα.
Διερωτώμαι το κατά πόσο εν τέλει η εφαρμοσμένη δημοκρατία διαφυλάττει τους πολίτες της και τους ίδιους της τους θεσμούς, καθώς και το εάν υπάρχουν εν ενεργεία κρατικές αρχές με αίσθημα καθήκοντος. Κλείνοντας, θα πω πως η σιωπή και η αδράνεια, επί συγκεκριμένων κοινωνικοπολιτικών θεμάτων, όπως αυτό που παρατέθηκε, υποδηλώνουν είτε απουσία είτε έμμεση συγκατάθεση των αρμόδιων κρατικών αρχών, οι οποίες μεταλλάσσονται κατ’ αυτό τον τρόπο σε Εθνικό ἄχθος ἀρούρης.
ΥΓ:
• Ποια αρμόζει να είναι η αντιμετώπιση όλου αυτού του βόρβορου και της προσοικείοσης του χάους;
• Ποια είναι η θέση της αιρετής δημοτικής αρχής επί των όσων συμβαίνουν εντός της πόλεως, πέραν από την τρέχουσα ασχολία της με την ατέρμονη ρημοτομική ανάπλαση και το «κυνήγι» των νεκρών;
Πίνακας: Loup pris au piege (Λύκος παγιδευμένος σε παγίδα), Jean-Baptiste Oudry (1686 – 1755), 18ος αιώνας,
Γαλλία.
* Όπως παγιδευμένο βρίσκεται και το Έθνος των Ελλήνων μέσα σε τόσες αποσταθεροποιητικές παγίδες.
12/12/2025
⇩
(Αφίσες εντός της πόλεως της Καλαμάτας)
