Ιαχυράς Σαρκός

Παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια μεγάλη ταραχή στον κόσμο ως προς την εφαρμογή ή μη του (παραπειστικού κατά την γνώμη μου) Διεθνούς Δικαίου. Αναρωτιέμαι δε, εάν όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας εγκαταβιώνουν σε κάποιο σπήλαιο  επίπλαστης αθωότητας (παραλληλισμός με το Σπήλαιο του Πλάτωνα - Πολιτεία) και ξάφνου ένα γεγονός τους γκρέμισε βιαίως την συγκεκριμένη εικοτολογική οπτική – απείκασμα του ρέοντος και άναρχου κόσμου.

Από προσωπικής απόψεως θεωρώ, πως χρήζει να γίνει αντιληπτό πως το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εργαλείο διαχείρισης κάποιων (ελάσσονων) ζητημάτων, που άπτονται των σχέσεων αναμεταξύ των κρατών και λοιπών διεθνών υποκειμένων. Αποτελεί ένα πλασματικό όριο – λειτουργεί ως διεθνές ηθικό προκάλυμμα – το οποίο έχει ένα μέσο βαθμό περιορισμού και ελέγχου κάποιον συγκεκριμένων, όπως προαναφέρθηκε, ζητημάτων.

Όσον αφορά δε μείζονες γεωπολιτικούς δρώντες, η επίκληση στο Διεθνές Δίκαιο αποτελεί στρατηγική επίφασης παρά υποχρέωσης.

Όπως έχω αναφέρει, επί του θέματος, στη Διπλωματική* μου:

«[…] Ο κίνδυνος του εύθραυστου της ύπαρξης απαιτεί την προσαρμοστικότητα της διάρθρωσης του συνόλου στην αναγκαιότητα (Ανάγκη [= Αδράστεια] – Ανάγκα και Θεοί πείθονται), ως προς την ενίσχυση της ισχύος και την ανθεκτικότητας. […]

[…] Το συλλογικό ασυνείδητο των δρώντων της γεωπολιτικής σκακιέρας, κρατικών και μη, θα είναι πάντα επιφορτισμένο με τον φόβο του επαπειλούμενου της ύπαρξης και της ισχύος τους, καθώς ο κόσμος δρα ως ένας επαναλαμβανόμενος και παλινδρομικός μηχανισμός εξάπλωσης και εξάλειψης ζωτικών και εδαφικών συμφερόντων.

Στο πως εξελίσσεται, στη διαμόρφωση των παγκόσμιων συσχετισμών, το πολιτικό-κοινωνικό διεθνές σύστημα, θεωρώ δε, πως δεν το χαρακτηρίζει και ούτε υφίσταται κάποια σχετική ωριμότητα ή ανωριμότητα επί της δράσεως των εκάστοτε παραγόντων, αλλά το κατισχύει πλήρως η πολιτική βουλησιαρχία της διαρκούς πάλης για την ανάπτυξη των καταλληλότερων μέσων και χειρισμών που θα επιφέρουν την αποπεράτωση των επιβαλλόμενων, από την εκάστοτε ιστορική περίοδο, εθνικών ζωτικών σκοπών.

Οι σχέσεις στον 21^ο αιώνα, αναμεταξύ των πολυποίκιλων εθνοκρατικών και μη γεωπολιτικών δρώντων, δεν χαρακτηρίζονται από συστημική βαρύτητα, αλλά από υβριδική δυναμική και τα κράτη οφείλουν να αναπτύξουν την υψηλή στρατηγική τους εντός αυτού του υφιστάμενου ασύμμετρου και πολυπαραγοντικού πλαισίου. […]»  

«Η εξέλιξη των πυρηνικών όπλων (The evolution of nuclear weapons)» - Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία – 2025 – Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών, Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών: Αρχαιολογία, Γλωσσολογία, Διεθνείς Σχέσεις – Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών: Διακυβέρνηση Ανάπτυξη και Ασφάλεια στη Μεσόγειο. 

07/01/2026

Πίνακας: «Victory» 1919, Herbert Thomas Dicksee (1862-1942)

Αφθαρσία Urbi et Orbi

Θα ήθελα να παραθέσω έναν προσωπικό συλλογισμό – θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συλλογισμός κατά αναλογία – για ένα κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο το οποίο λαμβάνει χώρα σε ευρεία κλίμακα και το οποίο, εάν συμβεί και εντός των Εθνικών μας συνόρων, η επαναφορά στο status quo ante θα είναι πέραν από επίπονη και μακροχρόνια, αμφίβολη.

Εισαγωγικά, ως μια πρώτη παρέκβαση, την τρέχουσα χρονική περίοδο λαμβάνει χώρα στο Αμερικανικό ηπειρωτικό σύμπλοκο ο προάγγελος αυτού που χαρακτήρισε ο Graham Allison ως Παγίδα του Θουκυδίδη, όμως εμμέσως, διαμέσου του επονομαζόμενου τρίτου πεδίου, όπου η Βενεζουέλα κυριαρχεί ως πληρεξούσιος ανταγωνιστής (επί του Δόγματος Monroe – Αμερικανική επιχείρηση Absolute Resolve – 03/01/2026). Αδιαφιλονίκητα διεφάνη, επί προεδρίας του Donald Trump, η αναγέννηση και εγκαθίδρυση της Αμερικανικής πανκατευθυντικής σκληρής ισχύος, κυρίως δε όσον αφορά την εξωτερική της πολιτική.

Σε αυτό το σημείο, δεύτερη παρέκβαση, ερμήνευσα την μεταφορά του συλληφθέντος προέδρου Nicolás Maduro επί του Αμερικανικού πολεμικού πλοίου USS Iwo Jima ως έναν συμβολικό παραλληλισμό, τόσο στρατηγικής όσο και ψυχολογικής υπεροχής, με την ύψωση της Αμερικανικής σημαίας, τον Φεβρουάριο του 1945, στο όρος Suribachi της Ιαπωνικής νήσου Iwo Jima, όπου και τραβήχθηκε η διάσημη φωτογραφία του Joe Rosenthal.

Μεταβαίνοντας σιγά σιγά στο βασικό μας θέμα, πέραν την παγκόσμιας σκληρής ισχύος που εκπορεύεται εκ του κυρίαρχου δυτικού δρώντος, ήτοι των ΗΠΑ, και όπως θα μπορούσαμε να πούμε, όσον αφορά και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε αντιδιαστολή με αυτήν την ισχύ, στον Δυτικό κόσμο λαμβάνει χώρα μια μεγατάση (megatrend) φυλετικής, θρησκευτικής, πολιτισμικής και ταυτοτικής αλλοίωσης, εκ των έσω, κεκαλυμμένη με την αθωότητα  μιας λυμφατικής ισότητας στον τρέχοντα ιστορικό χρόνο της συμπεριληπτικής φρενίτιδας. Αυτή η μεγατάση υπαρξιακής φθοράς, η οποία διαχέεται σε επίπεδο γεωπολιτικού υπερσυστήματος, γίνεται δε αδιανοήτως ανεκτή, από μια πληθώρα δυτικών πολιτικών εμπλεκομένων, ωσάν απαιτούμενη δοκιμασία καθαρτηρίου ως προς την εξιλέωση, τροφοδοτούμενη από ένα είδος Δυτικού ενοχικού συνδρόμου. 

Εισερχόμενη στο κυρίως θέμα, χωρίς να υπεισέλθω σε ανάλυση του αντικειμενικού σκοπού της πολιτικό-θρησκευτικής δυναμικής του ισλάμ σε τρίτες χώρες ή της γενικότερης θρησκευτικής ερμηνείας της γεωπολιτικής, αναφέρομαι στην ανάμειξη και ανάδειξη αλλόφυλων και αλλόθρησκων δρώντων σε πολιτικά και κοινωνικά αξιώματα. Κυρίαρχα παραδείγματα, επί αυτού, αποτελούν ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Zohran Mamdani (ορκίστηκε στις 01/01/2026, πρώτη θητεία) και ο δήμαρχος του Λονδίνου Sadiq Khan (ορκίστηκε στις 07/05/2024, τρίτη θητεία). Ας μην ξεχνάμε πως τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Βρετανία, πέραν του ότι αποτελούν κρίσιμους πυλώνες της δυτικής αμυντικής και οικονομικής ισχύος, αποτελούν, εκτός των άλλων, και κοιτίδες της δυτικής ήπιας ισχύος. Εν τοις πράγμασι, οι όποιες ετερόκλητες πολιτισμικά και κοινωνικά προσθήκες επί του Δυτικού οικοδομήματος, ιδίως εντός των ΗΠΑ και της Βρετανίας, οι οποίες χαίρουν της υποστηρίξεως του εφαρμοσμένου κομμουνισμού και της αριστεράς, ασκούν δομικές πιέσεις, υπό την μορφή ντόμινο, και στα λοιπά εθνικά κράτη. 

Σε μια εποχή όπου οι γεωγραφικές αποστάσεις εκμηδενίστηκαν υπό την κυρίαρχη μορφή του κυβερνοχώρου, η διαφοροποίηση των εσωτερικών με τα εξωτερικά γεγονότα και ζητήματα είναι ομιχλώδης, όλα διασυνδέονται και αλληλεπικαλύπτονται, ωσάν μία γεωπολιτική κβαντική διεμπλοκή, με την επονομαζόμενη πέμπτη φάλαγγα σε πλήρη ανάπτυξη, στοχεύοντας εις την κανονικοποίηση των εκάστοτε εσωτερικών τρωτοτήτων.

Εν προκειμένω, τρίτη παρέκβαση, θα αναρωτηθεί κάποιος εάν διέγραψαν από την μνήμη τους, οι πολίτες της Νέας Υόρκης, την επαχθή ημέρα της 11^ης Σεπτεμβρίου του 2001. Η απάντηση είναι πως όχι, όμως η τρέχουσα (παγκόσμια) πολιτικό-κοινωνική οικοδόμηση άκμασε (και συνεχίζει) μέσα σε ένα εύρος αποδεκτών απόψεων, οι οποίες βασίστηκαν (και συνεχίζουν) στην βιωσιμότητα των θεωριών της κουλτούρας της «Αφύπνισης» (Woke-ism). Φυσικά οι ΗΠΑ, κυρίως επί προεδρίας του Donald Trump, διαφαίνεται πως ενέχουν την αναγκαία δυναμική ανθεκτικότητας ώστε να ανακάμψουν ταχέως και εσωτερικά, καθώς διαθέτουν ισχυρούς μηχανισμούς απορρόφησης ευπαθειών. Φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλα τα κράτη.

Κλείνοντας και φθάνοντας στο τελικό ζητούμενο - συμπέρασμα, όπως είναι έκδηλο από την ίδια την ευεπίφορη φύση του διεθνούς συστήματος και των δρώντων του, και καθώς η Ελλάδα αποτελεί ένα μικρό κράτος μειωμένης κυριαρχικής ισχύος, οφείλουμε, χωρίς να κωλυόμεθα από πλασματικά επίμεμπτους συναισθηματισμούς,  να διαφυλάξουμε, πρωτίστως, όσο είναι ακόμη καιρός την εθνική μας σύσταση, η οποία συνεπάγεται εσωτερική ισχύ και ασφάλεια, καθώς εάν διαρραγεί η ισορροπία, διαμέσου της κατάλυσης της ταυτοτικής και πολιτισμικής σύστασης, θα εισέλθουμε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή (ορίζοντας γεγονότων). 

05/01/2026

Πίνακας:  Mathieu Le Nain «Allégorie de la Victoire» 1635.