Καλησπέρα σας, παρατηρώ μετά
μεγάλης λύπης (έστω και εάν προσφάτως ενεπλάκη συνειδητά με τα της
πολιτικοκοινωνικής σφαίρας) πως υπάρχει ένας θρησκευτικοταυτοτικός διχασμός,
τον οποίο θα χαρακτήριζα παιδαριωδώς ανούσιο και ανεδαφικό, εντός του
εθνικιστικού και πατριωτικού χώρου της Ελλάδος.
Εισαγωγική παρέκβαση: Πριν προχωρήσω, στην σύνθεση του εν λόγω κειμένου, θα ήθελα να δηλώσω πως δεν αποσκοπώ, σε καμία των περιπτώσεων, προς την αποδοχή των πιστεύω και των λεγόμενών μου από οιονδήποτε, έχω όμως το δικαίωμα της εκδήλωσής των.
Παρέκβαση δεύτερη: Δεν είναι ποτέ δυνατόν όλοι να είναι γνώστες εις βάθος επί παντός επιστητού (ου πάντα τοις πάσι ρητά), ειδικά σε θρησκευτικά θέματα, τα οποία χαρακτηρίζονται καταρχήν από την προσωπική διάσταση της αλήθειας που καθείς λαμβάνει εξατομικευμένα εξ αυτών. Καμία θρησκεία δεν φέρει άλλη αλήθεια πέραν αυτής που αποκωδικοποιεί ο εκάστοτε πιστός με βάση τον ψυχισμό του (ο καθένας αναζητά την δική του εσώτερη αλήθεια, η εκάστοτε θρησκεία προσφέρει μονάχα τα κλειδιά, όμως ποιές πόρτες θα ξεκλειδώσουν εξαρτάται εξ ημών).
Παρέκβαση τρίτη: Πάντα όταν κάτι ερμηνεύεται από κάποιο υποκείμενο, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι προσλαμβάνουσες που συνέχουν στην οικοδόμηση της ιδιοσυστασίας του και επιπροσθέτως, πάντα να έχουμε υπόψη πως, πλείστες των περιπτώσεων, είμαστε έρμαια των προκαταλήψεων και της ακράτητης επιθυμίας της επαλήθευσης των πεποιθήσεών μας.
Παρέκβαση τέταρτη: Ας μην ξεχνάμε την δυναμική των πηγών, εγκυρότητα και αξιοπιστία (τεκμηρίωση, αυθεντία, επικαιρότητα, σκοπός). Στα θρησκευτικά θέματα, δυστυχώς, αυτά τα χαρακτηριστικά των πηγών είναι δύσκολο να επαληθευτούν, λόγω του έντονου φαντασιακού στοιχείου, ενός βέβαια απαραίτητου στοιχείου για την εσώτερη ισορροπία της ψυχής του ανθρώπου. Τώρα, επί των σύγχρονων θρησκειών βρίθουν οι πηγές (έστω και ας μην είναι επαληθεύσιμες), όμως επί των αρχαίων λατρευτικών παραδόσεων και πρακτικών οι πηγές είναι είτε μερικώς ανακτημένες, από τη φθορά του χρόνου (και ερμηνευμένες, πολλάκις, με βάση την σημερινή κοσμοαντίληψη) είτε προέρχονται από γραφές αμύητων, αντιτιθέμενων και μεταγενέστερων προσώπων.
Τελευταία παρέκβαση: Συνάμα και εγώ ομιλώ με βάση την δική που έποψη επί του θέματος. Έχοντας εισέλθει σε εσώτερους ατραπούς μελέτης επί των εν λόγω θεμάτων, άνω δεκαετίας και πέραν του θρησκευτικού μανδύα, εξετάζοντας και την ψυχολογική και κοινωνική σφραγίδα που επέρχεται μέσω της εκδήλωσής των, για εμένα δεν υπάρχει άλλη αλήθεια (γιατί όταν γνωρίζω = ορίζω) πέραν αυτή της επίτευξης του σκοπού = της ανώτερης Ιδέας της Ψυχής και του Έθνους.
Μετάβαση το κυρίως θέμα: Όντας μεγάλη λάτρης της αρχαιότητας, των αρχαίων θρησκειών και μελετητής των μυστηριακών τελετουργιών, μυστήρια τα οποία θεωρώ ύψιστου σεβασμού (καθώς ενέχουν την Φύση [= Σύμπαν/ Κόσμος] -την Μητέρα όλων των πλασμάτων- εντός και εκτός του όντος του ανθρώπου, σε συμπόρευση με τα πάθη και τα ύψιστα ήθη) θέλω να εκφράσω πως η Ελλάδα δεν είναι είτε Δωδεκαθεϊσμός (παγανισμός, προγονολατρεία, αρχαιολατρία ή όπως θέλετε εκφράστε το) είτε Χριστιανική Ορθόδοξη Πίστη.
Η οντότητα και η ουσία της Ελλάδος είναι η ολιστική εκδήλωση αμφότερων, σε μία αφανή αρμονία, καθώς, στο ιστορικό πέρας των αιώνων, το νεότερο αφομοίωσε το προγενέστερο.
Οι Εθνικοί Θεοί των Ελλήνων, όπου επί της Ολύμπιας βασιλείας τους γράφθηκαν οι χρυσές σελίδες του γένους, είναι οι πρόγονοι του εθνικοπολιτισμικού γενεαλογικού μας δένδρου (ο παππούς και η γιαγιά της οικογένειάς μας) ενώ, η Χριστιανική Ορθόδοξη Πίστη, όπου ενθρόνησε τον Ελληνισμό επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έστεψε νικηφόρα τους σύγχρονους αγώνες των Ελλήνων, καθώς λειτούργησε συγκολλητικά και εμψυχωτικά, σε περιπτώσεις ανείπωτων δεινών, αποτελεί το εξέχων παρόν της ύπαρξής μας (μεταφρασμένο στη μητέρα και στον πατέρα της οικογένειας, αντίστοιχα).
Ο Δίας ήταν σεβάσμιος και οφείλει να συνεχίσει να είναι (όπως παλαιότερα ήταν ο Κρόνος και πολύ παλαιότερα ο Ουρανός, ώσπου ο ένας «γκρέμισε» τον άλλο στην αιώνια πάλη των αλλαγών - αλλαγή θρησκευτικών ταυτοτήτων και είσοδο σταδιακά νεότερων) όπως είναι ο Ιησούς Χριστός και λοιποί Άγιοι της Χριστιανοσύνης.
Βέβαια καμία μετάβαση, σε
οτιδήποτε, ποτέ δεν έγινε εν μέσω νηνεμίας και αυτό ας γίνει αποδεκτό αμφοτέρωθεν
των αντιτιθέμενων.
Ας παύσει, λοιπόν, αυτός ο επίμεμπτος, ανούσιος και ταυτοτικά επιζήμιος διαχωρισμός των ριζών του γένους των Ελλήνων.
Συμπλέουμε στο διάβα του χρόνου ενέχοντας και τα δύο στοιχεία, ακόμη και εάν κάποιοι τα θεωρούν αντιθετικά, αυτός όμως είναι ο υπαρξιακός εναγκαλισμός του ανέσπερου στοιχείου του Έθνους των Ελλήνων.
Όλοι είμαστε συνθέσεις αντίθετων στοιχείων, που εκδηλώνονται διαμέσου της εναντιοδρομίας της ύπαρξης, που όμως, εάν η ψυχή και ο νους είναι άξιοι ηνίοχοι, τότε δομείται το μεγαλείο της προσωπικότητας του καθενός εξ ημών.
Όπως οι περίοδοι του χρόνου, στην πληρότητά τους, δεν αποτελούνται μόνο από την ημέρα και την νύχτα, αλλά ενέχουν και ενδιάμεσες εκφάνσεις, όπως την μεσημβρία, το δείλι και την αυγή, έτσι και η ιστορία της Ελλάδος ενέχει όλα αυτά τα πολυμορφικά στοιχεία που την καθιστούν πλήρης ουσίας.
Εν κατακλείδι, οι θρησκείες είναι ταυτοτικά στοιχεία των εθνών, όχι απαραιτήτως καθοριστικά των, και τα έθνη με βαθιά ιστορία οφείλουν τον εναγκαλισμό όλων των στοιχείων που τα διαμόρφωσαν αρχής γενομένης της ύπαρξής τους.
Θα πετύχουμε μόνο όταν οι ναοί των παλαιών Θεών ανοίξουν ξανά, ως τόποι συνήχησης με τις ρίζες μας, σε αρμονία με τις προσευχές, τις εκκλησίες και τα μοναστήρια του Θεού, του Ιησού Χριστού της Παναγίας και των λοιπών Αγίων της σύγχρονης πίστης μας (ο Κεραυνός επί του Σταυρού σε ολότητα).
Την εν λόγω συμπόρευση την απαιτεί η κυοφορούμενη ιστορία του μέλλοντός μας όχι οι προσωπικές πεποιθήσεις μας.
Και με πλήρη επίγνωση της αφετηρίας μας ως Έλληνες, σε καιρούς υπαρξιακής αποσύνθεσης και αξιακού εκφυλισμού, όπου η πολυπολιτισμικότητα αντικαθιστά την ταυτότητα του γένους και η ισλαμοποίηση είναι προ των πυλών της Δύσης, έχοντας στην καρδιά σύσσωμους τους προγόνους και τις διδαχές τους, οφείλουμε, όταν το αποφασίσει ο χρόνος, να αλαλάξουμε με τιτάνιο σθένος και χάρμη «Christus Regnat!».
